MIDALIDARE ESTATE, – ΝΕΟΚΟΣΜΙΤΙΚΗ… ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Midalidare Estate Wine Geeks Cover Collage

Μεγάλη ασθένεια το κρασί. Τα συμπτώματα είναι τουλάχιστον αναγνωρισμένα αλλά ευτυχώς ακόμα μη ιάσιμα. Ένα από αυτά είναι ότι ψάχνεις να βρεις οτιδήποτε σχετίζεται με το κρασί σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη κι αν είσαι. Για παράδειγμα ένας απλός τουρίστας που θα βρεθεί στο Βόρειο Πόλο θα φωτογραφήσει τα χαριτωμένα ζωάκια, τα παγόβουνα και άλλα ομολογουμένως ενδιαφέροντα. Ένας οινοτουρίστας οινόφιλος όμως άνετα θα ρωτήσει κάναν Εσκιμώο αν παράγουν κάποιο “σπάνιο” είδος icewine ή κάτι παραπλήσιο. Το ίδιο άνετα μπορεί να συμβεί και σε κάποια καυτή έρημο όταν ο απλός τουρίστας εντυπωσιαστεί από το λιτό και σκληρό τοπίο ενώ ο οινοτουρίστας είναι ικανός να μυρίζει τις σέλες της καμήλας για να δει αν υπάρχει κάποια συνάφεια με το γνωστό παραπλήσιο άρωμα.
Προς τι η εισαγωγή αυτή; Εξηγώ. Θυμάμαι πολύ απλά τον εαυτό μου και σαν τουρίστα αλλά και σαν οινοτουρίστα κι εντοπίζω άνετα τις διαφορές στο πριν και στο μετά. Έτσι, πλέον όπου σταθώ κι όπου βρεθώ το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να ψάξω κάτι που θα μου κεντρίσει το οινικό ενδιαφέρον. Αφορμή για την παραπάνω διαπίστωση στάθηκε μια πρόσφατη επίσκεψη στη γειτονική Βουλγαρία στην οποία θα βρισκόμουν για λίγες μέρες.
Η περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η Βουλγαρία έχει παράδοση στην οινοποίηση όπως μαρτυρούν και σχετικές ανασκαφές αλλά και κάποια γραπτές αναφορές του Μεσαίωνα. Φυσικά, στη σύγχρονη εποχή γνώρισε μεγάλη πτώση αλλά τα τελευταία χρόνια γίνονται συντονισμένες προσπάθειες να ξαναβρεί το δρόμο της. Κάτι τέτοιο άλλωστε μαρτυρούν οι νέες νομοθετικές ρυθμίσεις, αλλά και οι συνεχείς έλεγχοι που αφορούν στο θέμα ποιότητας. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα δεν είναι μικρό το επενδυτικό ενδιαφέρον που επιδεικνύουν ξένοι από Γάλλους και Ιταλούς μέχρι… Ρώσους. Συνάμα πολλοί νέοι οινοποιοί αποφασίζουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό και κυρίως στο Μπορντώ και όταν γυρίσουν να μεταλαμπαδεύσουν τις γνώσεις τους στην πατρίδα τους. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να υπάρχει ένα κράμα μικρών “παραδοσιακών” οινοποιείων και μεγάλων, σχεδόν κολοσσιαίων οινοποιείων. Οι ποικιλίες που καλλιεργούνται είναι ένα μεγάλο μωσαϊκό ντόπιων (Red Misket, Dimyat,Mavrud, Wide Melnik Vin, Pamid, Gamza) και των πιο γνωστών διεθνών με προεξάρχουσες αυτές του Μπορντώ. Η ποιότητα κυμαίνεται από αδιάφορη έως εξαιρετική ειδικά τα τελευταία χρόνια. Βάλτε στο μυαλό σας ότι πολλοί Βούλγαροι “κατασκευάζουν” σκληρό αλκοόλ (παράνομα) για τον εαυτό τους και θα έχετε μια καλή εικόνα για το οινικό γίγνεσθαι της γείτονος.
Έχοντας συγκεντρώσει τις πληροφορίες που χρειαζόμουν κι αφού τα έβαλα κάτω αποφάσισα να επισκεφθώ το Midalidare Estate στην περιοχή Stara Zagora. Έμενε μόνο ένα πράγμα πριν σιγουρευτώ 100%. Η επιβεβαίωση από την Galina Todorova Niforou ότι πραγματικά θα άξιζε τον κόπο. Η απάντηση της ήταν “100% μη διστάζεις και θα σου μείνει αξέχαστο” και αφού πήρα το οκ από τον πιο κατάλληλο άνθρωπο ετοίμασα την επίσκεψη μου ή καλύτερα μου ετοίμασε την επίσκεψή μου.

Το οδικό δίκτυο στη Βουλγαρία είναι μια ανοιχτή πληγή και αυτό το διαπίστωσα δυστυχώς στο δρόμο για το Midalidare Estate. Ωστόσο, αν οπλιστείς με καλή διάθεση δύσκολα θα αποθαρρυνθείς. Μέσα από ένα πραγματικά δύσκολο δρόμο φτάσαμε στο Midalidare Estate. Μια αχανής πραγματικά έκταση (σχεδόν ένα μικρό χωριό), περιτριγυρισμένη από αμπέλια και κωνοφόρα δέντρα περιέβαλλαν το πολυτελέστατο οίκημα κι έδιναν μια εντύπωση ότι πραγματικά βρίσκεσαι σε κάποιο χωριό της Τοσκάνης (ο ιδιοκτήτης, ρωσικής καταγωγής, είναι ερωτευμένος με την ιταλική περιοχή και φρόντισε αυτό να είναι ορατό).

Πίσω από την καγκελόφραχτη πόρτα μας υποδέχτηκε η γλυκύτατη Desi η οποία θα ήταν ο ξεναγός μας. Η Desi ξεκίνησε τη ξενάγηση μας από τα πρώτα (και ομολογουμένως πολλά) κτίρια όπου σταματήσαμε στο εξωτερικό για να χαζέψουμε 12 μεγάλους πίνακες σε κάθε παντζούρι όπου αναπαριστούσαν κάθε είδους εργασία που γίνεται για κάθε μήνα όλο το χρόνο. Έπειτα οδηγηθήκαμε στην αίθουσα των δεξαμενών όπου κατέφθαναν τα κλαρκ το ένα πίσω από το άλλο με τα καινούργια γαλλικά δρύινα βαρέλια. Λίγα λόγια κι εκεί κι έπειτα οδηγούμαστε σε άλλη αίθουσα όπου βρίσκεται η γραμμή εμφιάλωσης. Όλα υπερσύγχρονα και όλα σε άψογη κατάσταση. Εδώ αξίζει να πούμε ότι το Midalidare Estate παράγει δεκάδες ετικέτες. Αυτό γίνεται ακόμα πιο εντυπωσιακό όταν μαθαίνεις ότι όλα γίνονται χειρωνακτικά από τον τρύγο μέχρι και το κόλλημα μιας ειδικής χρωματιστής ταινίας γύρω από το καψύλλιο κάθε μπουκαλιού. Αυτή η ταινία έχει διαφορετικό χρώμα για κάθε ετικέτα!

Midalidare Estate Wine Geeks Collage 2

Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε σε μια άλλη αίθουσα που όπως μας είπε η Desi θα αποτελούσε τη μελλοντική αίθουσα γευσιγνωσίας (μία από τις αίθουσες καθώς θα υπάρξουν κι άλλες). Το ξύλο και η πέτρα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά. Κάνω μια παρένθεση γιατί πραγματικά θα ήθελα να σας αναφέρω ότι η κοπέλα ήταν ευγενέστατη και σε κάθε βήμα μας ρωτούσε αν χρειαζόμαστε κάτι, αν είμαστε ικανοποιημένοι ή αν έχουμε κάτι να προτείνουμε… Τι άλλο να προτείνουμε όταν μαθαίνουμε για τους ομαδικούς τρύγους που διοργανώνονται, για την ιππασία στις περιοχές με τα αμπέλια και για τα δύο ξενοδοχεία (ω ναι.. δύο) που υπάρχουν μέσα στο χώρο του Κτήματος.

Κι εκεί που νομίζαμε ότι τελειώνει η ξενάγησή μας, διαπιστώνουμε ότι η Desi παίρνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου και μας λέει να την ακολουθήσουμε. Ξανά λοιπόν έξω στο προαύλιο και περνάμε από μια πραγματικά πανέμορφη περιοχή που οι εργαζόμενοι την ονομάζουν «Βιβλιοθήκη». Τι είναι λοιπόν η Βιβλιοθήκη. Είναι ένα κομμάτι γης περιτριγυρισμένο από τριανταφυλλιές όλων των χρωμάτων. Μέσα της υπάρχουν σειρές από κλήματα και κάθε σειρά έχει από μια ποικιλία που καλλιεργείται στο Midalidare. Και είναι πραγματικά πολλές και όλες γαλλικές. Πολύ όμορφο, τακτοποιημένο και πρωτότυπο μέρος.

Στην συνέχεια η Desi αποδείχτηκε ότι έκρυβε μέσα της ένα ραλίστα καθώς με το μικροσκοπικό αμάξι της, διασχίσαμε με χειρόφρενα, γκαζιές και σπινιαρίσματα το χωριό Mogilovo και φτάσαμε σε έναν άλλο χώρο. Προς μεγάλη μας έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι φτάσαμε στο χώρο που βρισκόταν το πρώτο οινοποιείο, πριν δηλαδή τη μεγαλειώδη ανακατασκευή του. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι χωρίς υπερβολή το χωριό Mogilovo απλά παρεμβαίνει ανάμεσα στους δύο χώρους. Άνοιγμα της τεράστιας ξύλινης πόρτας, που από πίσω της έκρυβε άλλον έναν τεράστιο Βούλγαρο που μας έσκασε το πιο παιδικό του χαμόγελο, που φανέρωνε έναν αγαθό γίγαντα (Παρκάρισμα φυσικά με χειρόφρενο από τη Desi). Το παλιό οινοποιείο έχει ανακατασκευαστεί κι αυτό αλλά σε διαφορετική αρχιτεκτονική τεχνοτροπία και με βασικό του χαρακτηριστικό τα μοντέρνα γλυπτά και τη χρήση του ξύλου. Εδώ βρίσκεται ένα από τα δύο ξενοδοχεία (υπερπολυτελέστατο) με τα 6 δωμάτιά του να έχουν το κάθε ένα διαφορετικό χρώμα και στυλ και να συναντιούνται σε ένα σαλόνι με δυο τζάκια και άπειρη θέα στους αμπελώνες και το δάσος. Και αν σας αρέσουν τα παράδοξα, μάθετε ότι το αντίστοιχο υπουργείο τουρισμού στη Βουλγαρία έχει βαθμολογήσει αυτό το χώρο με…ένα αστέρι, την κατώτατη ποιοτική βαθμίδα! Μην αναζητήσετε το λόγο γιατί θα μπλέξετε με πολιτικές και νοοτροπίες που θα σας κουφάνουν.

Εδώ βρίσκεται και ένα από τα εντυπωσιακά κελάρια με βαρέλια του οινοποιείου και το οποίο αποτελεί μια ανακατασκευή του παλιού παραδοσιακού οινοποιείου που υπήρχε στην περιοχή. Χαμηλοτάβανο, με ογκώδεις ξύλινες κολώνες…και δεκάδες βαρέλια να αναπαύουν το αγαπημένο μας κρασί. Σε αυτό το σημείο ήρθε κι ένας από τους οινολόγους του κτήματος, ευγενέστατος και άρτια καταρτισμένος. Αφού μας ενημέρωσε για το προφίλ των κρασιών που ακολουθείται (βιολογική καλλιέργεια, καινούργια γαλλικά βαρέλια, εκχυλίσεις κτλ) μας έβαλε να δοκιμάσουμε ότι πραγματικά επιθυμούσαμε μέσα από τα βαρέλια…Παιδική χαρά!!! Βάλε Malbec, βάλε Cabernet Sauvignon, βάλε Tannat, βάλε και το εξαιρετικό Cabernet Franc που είναι από τα πιο νόστιμα και ιδιαίτερα κρασιά που δοκίμασα τον τελευταίο καιρό.

Καλά καλά δεν τελειώσαμε τις βουτιές στα βαρέλια, πήραμε πάλι το δρόμο της επιστροφής για το πρώτο κομμάτι του οινοποιείου. Πριν όμως φτάσουμε, κάναμε την απαραίτητη στάση και σε άλλο ένα (ναι καλά διαβάζετε) ξενοδοχείου που είχε μια εξωπραγματική για την περιοχή πολυτέλεια. Εύκολα μπορείς να μείνεις με το στόμα ανοιχτό με τη χλιδή που αντικρίζεις στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο. Αίθουσες συνεδριάσεων σε διαφορετικά στυλ, υπερπολυτελέστατα δωμάτια, πισίνες και φυσικά τα κρασί πανταχού παρόν: από τους πίνακες ζωγραφικές μέχρι τα γύψινα και τη γενικότερη διακόσμηση.

Φτάνοντας στο σημείο που ξεκινήσαμε περάσαμε στην αίθουσα δοκιμής όπου σε ένα ήσυχο και καθαρό περιβάλλον θα δοκιμάζαμε όλα τα κρασιά του κτήματος. Πρώτη εντύπωση: πολλές ετικέτες, πολλές ποικιλίες. Κοινό χαρακτηριστικό είναι η εμφανής προσήλωση στη γαλλική σχολή και ειδικότερα σε αυτή του Bordeaux. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς αφού και οι δυο οινολόγοι του κτήματος έχουν σπουδάσει εκεί.

Τα λευκά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Σε αυτά που το βαρέλι είναι παντελώς απόν και σε αυτά που το βαρέλι έχει τη συμμετοχή του. Στην πρώτη κατηγορία ξεχώρισα το «Silver Angel» από Sauvignon blanc για την τυπικότητά του και τα ξεκάθαρα γευστικά χαρακτηριστικά του. Δεν μπορώ να πω ότι με συνεπήρε αλλά βρήκα αρκετά γοητευτικό και ντελικάτο το Traminer. Στη δεύτερη ομάδα μπορώ να πω ότι στάθηκα παραπάνω, καθώς είδα μια εξαιρετική προσέγγιση στο Viognier με την πρέπουσα χρήση βαρελιού. Το ίδιο μπορώ να πω και για το Chardonnay που κατάφερνε και κρατούσε την ισορροπία τόσο στο φρούτο όσο και στη φινέτσα. Και στα δύο η ζύμωση τελειώνει σε καινούργια γαλλικά δρύινα βαρέλια ενώ η τεχνική του batonnage χάριζε όγκο και προσέθετε στο αρωματικό δυναμικό.

Midalidare Estate Wine Geeks Collage

Στα ερυθρά ήταν ξεκάθαρο το νεοκοσμίτικο ύφος. Πληθωρικά κρασιά, ώριμο φρούτο, πλούσιο σώμα, με το βαρέλι να προεξέχει αρνητικά όμως κάποιες φορές. Ξεχωρίσαμε ένα πολύ καλό, τυπικό και σοκολατένιο Syrah. Διαλογή ρόγα με ρόγα, έναρξη της ζύμωσης σε ξύλινους κάδους και τελείωμα σε καινουργια βαρέλια των 225lt. Το αλκοόλ αν και υψηλό δεν ενοχλούσε. Συνέχεια με ένα Malbec που χαρακτηριζόταν από τον έντονο πιπεράτο χαρακτήρα του και τον όγκο του. Λίγη οξύτητα παραπάνω να είχε θα ενίσχυε πολύ το γευστικό του χαρακτήρα. Τέλος, πραγματικά υπέροχο το Cabernet franc που ήταν ένας συνδυασμός κόκκινων και μαύρων φρούτων, με δαντελένιες τανίνες και εξαιρετικά ντελικάτο στο στόμα. Να αναφέρω βέβαια ότι υπήρχαν κάποιες ετικέτες οι οποίες δεν είναι διατεθειμένες για δωρεάν δοκιμή λόγω του κόστους τους. Ωστόσο, εμείς διαλέξαμε τυχαία δύο και τις δοκιμάσαμε το ίδιο βράδυ σε μια κρεατοφαγία στο Asenovgrad και μας άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις: το πρώτο το διαλέξαμε πραγματικά για την ευφάνταστη ετικέτα του που είναι ο δολοφόνος του μίνιμαλ. «RockNrolla» το όνομα αυτού, από 50% Cabernet Sauvignon, 40% Cabernet Franc και 10% Merlot. Εξαιρετική συγκέντρωση, αρωματική πολυπλοκότητα και πολύ μακριά επίγευση. Το δεύτερο ήταν το Grand Cuvee” από Merlot, Malbec και Cabernet Sauvignon σε αναλογίες που αποφασίζει κάθε χρόνο διαφορετικά ο οινοποιός ανάλογογα με το χαρακτήρα που θέλει να βγάλει η χρονιά και τη φαινολική ωρίμαση του κάθε σταφυλιού. Μαύρο αδιαπέραστο χρώμα, με γεμάτο όγκο και με τανίνες και οξύτητα που δάγκωναν. Το απόλυτα κρεατοφαγικό κρασί. Γενικά για τα ερυθρά κρασιά του κτήματος (αλλά και για τα λευκά) θα μπορούσαμε να πούμε ότι φαίνεται περισσότερο ο ποικιλιακός χαρακτήρας των κρασιών και όχι το αμπελοτόπι, αν και μια ματιά στις γειτονικές πετροπλαγιές με το αεράκι μπορούν εύκολα να σε προϊδεάσουν ότι αυτό θα αλλάξει…

Αυτό που διαπιστώνει κάποιος εύκολα είναι ο σαφής ο προσανατολισμός στις γνωστές διεθνείς ποικιλίες και η παντελής απουσία κάποιου κρασιού από γηγενείς βουλγάρικες ποικιλίες. Σε ερώτησή μου γιατί συμβαίνει αυτό, η ειλικρίνεια της απάντησης με αφόπλισε, αλλά και με κάλυψε εν μέρει: «Η ασυνέχεια στην αμπελουργική και οινοποιητική ιστορία της χώρας δεν επιτρέπει την ασφαλή εξαγωγή συμπερασμάτων και την αμοιβαία ανταλλαγή εμπειριών πάνω στην οινοποίηση γηγενών ποικιλιών, μιας και τα ποιοτικά δείγματα είναι ελάχιστα. Αντιθέτως, αυτό δεν συμβαίνει φυσικά με τις διεθνείς. Όταν καταλήξουμε στο τι ακριβώς θέλουμε να μας δώσουν οι διεθνείς τότε ναι, μοιραία θα στραφούμε και στις γηγενείς, αλλά αφού οι διεθνείς γίνουν πρώτα τα «πόδια» μας. Δεν μπορείς να ρισκάρεις το βάρος μιας τέτοιας επένδυσης με οινοποίηση σταφυλιών που καλώς ή κακώς δεν έχουν δώσει επαρκή δείγματα».

Πάμε τώρα στον απολογισμό τις επίσκεψής μας. Πρώτον η ανταπόκριση που είχα σε κάθε ερώτημα μέχρι την επίσκεψη μου ήταν άμεση κι ευγενέστατη πράγμα που έδειχνε επαγγελματισμό. Δεύτερον με τόση πολυτέλεια γύρω μου και με τόσες παράπλευρες δραστηριότητες (ιππασία, ξενοδοχεία κτλ) είχα τη σκέψη ότι ίσως το κρασί να χάσει τον κεντρικό ρόλο. Αυτό θα το δείξει μόνο ο χρόνος αν και η προσήλωση του προσωπικού και το ποιοτικό αποτέλεσμα σε προϊδεάζουν ότι αυτό δεν θα συμβεί. Τρίτον με τόσες ετικέτες φοβήθηκα μήπως χαθεί η μπάλα και μήπως αυτό γινόταν λόγω απουσίας συγκεκριμένου σχεδιασμού. ΗΗ γφδ γΟι ανησυχίες μου ενισχύονταν από το ότι δεν είχα καμιά ιδιαίτερη σχέση με τα κρασιά της γειτονικής χώρας. Ωστόσο στο τέλος η δοκιμή μας έπεισε για το αντίθετο, καθώς, μπορεί να υπήρχαν κάποια κρασιά που δεν ταιριάζουν στα δικά μας γούστα (και πώς θα γινόταν άλλωστε να μας άρεσαν 20+ ετικέτες), αλλά η γενική εικόνα ήταν πάρα μα πάρα πολύ καλή και μάλιστα σε ένα εξαιρετικό περιβάλλον. Τέταρτον η εξαιρετική, κατατοπιστική κι ευγενέστατη συνοδός μας που ήταν ενημερωμένη κυριολεκτικά για τα πάντα. Μας απάντησε σε όλα και συνέβαλε τα μέγιστα η επίσκεψη μας να κλείσει με ένα μεγάλο θετικό πρόσημο. Τέλος, θα ήθελα πραγματικά να προτρέψω όσους βρεθούν στη γειτονική χώρα, να επισκεφθούν το συγκεκριμένο οινοποιείο ή ακόμα και κάποιο άλλο, μιας και πραγματικά η οργάνωση στα λεγόμενο επισκέψιμα είναι άρτια, ενώ κακά τα ψέματα… γνωρίζουμε πολλά για τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Χιλή και την Αυστραλία και μόλις ελάχιστα πράγματα για τους γείτονες μας οι οποίοι απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα. Δεν υπάρχει καλύτερη ευκαιρία να τους γνωρίσουμε από μια επίσκεψη στο σπίτι τους.

Nazdrave!!!