Οινοκρητικά 2015: απόβαση στην Κρήτη, Μέρος 2ο

Οινοκρητικά 2015 - Wine Geeks

Δεύτερη μέρα στα υπέροχα Χανιά και μετά το πρωινό ξύπνημα, μια χαλαρή βολτίτσα στο γραφικό λιμάνι και την απαραίτητη επίσκεψη για τη φημισμένη κρητική μπουγάτσα, πήραμε το δρόμο νωρίς νωρίς για το ΚΑΜ. Στόχος ήταν να δούμε τα ερυθρά της Κρήτης επισταμένως και γι΄ αυτό το λόγο βρεθήκαμε να δοκιμάζουμε από πολύ νωρίς (ανέφερα άλλωστε στο προηγούμενο μέρος ότι το σκεπτικό των διοργανωτών να ξεκινήσει τόσο νωρίς η έκθεση ήταν πραγματικά προνοητικότατο).

Σε ότι αφορά στα ερυθρά, θεωρώ ότι η Κρήτη έχει κάνει τρομερά βήματα και πλέον είναι το δυνατό της στοιχείο. Τα περισσότερα οινοποιεία είχαν να παρουσιάσουν και από ένα πολύ καλό δείγμα ενώ κάποια οινοποιεία είχαν αυτό που λέμε και εξαιρετικό κρασί. Από απλά, φρουτώδη ερυθρά δεξαμενής μέχρι πολύ σύνθετα, στιβαρά ερυθρά. Κοινός παρονομαστής σε όλα είναι η πλήρης ωρίμαση του φρούτου κάτι που οφείλεται κυρίως στο ζεστό κλίμα της περιοχής. Ένα άλλο κοινό στοιχείο ήταν όπως και στα λευκά, το υψηλό αλκοόλ που ίσως σε κάποιες περιπτώσεις να κυριαρχεί στο στόμα αλλά κατά γενική ομολογία δεν φαινόταν και απλά ενίσχυε τη δομή των ερυθρών. Το πώς θα συμπεριφερθεί το αλκοόλ σε βάθος χρόνου απέναντι στο φρούτο παραμένει πάντα ένα ζήτημα αλλά στα περισσότερα κρασιά φαίνεται ότι βρίσκεται η ισορροπία.

Οι γηγενείς ποικιλίες (μανδηλάρι, κοτσιφάλι, λιάτικο) φαίνεται να ξεθαρρεύουν σε ότι αφορά τις μονοποικιλιακές τους εμφιαλώσεις, αλλά ακόμα φαίνεται να βαδίζουν στο σίγουρο μονοπάτι των blends, αντισταθμίζοντας έτσι το ένα τις αδυναμίες του άλλου. Στο τελευταίο βέβαια βοηθάει και η νομοθεσία των κρητικών οίνων.

Κι ενώ στα λευκά ευχάριστη έκπληξη ήταν το Μοσχάτο Σπίνας, στα ερυθρά τις καρδιές μας έκλεψαν τα λεγόμενα «απλά» που δεν έχουν περάσει από βαρέλι αλλά έχουν μείνει μόνο σε δεξαμενή. Αυτή η κατηγορία κρασιών θεωρείται πολλές φορές ως «εύκολη» καθώς δεν θα δώσει τα μεγάλα και στιβαρά κρασιά παλαίωσης, αλλά θα περιοριστεί στα λεγόμενα «ευκολόπιοτα» κρασιά. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει στην περίπτωση της συγκεκριμένης κατηγορίας στην Κρήτη και ειδικά στα δείγματα που ξεχωρίσαμε. Πολύ κόκκινο και μαύρο φρούτο, καλή δομή και δροσιστική οξύτητα. Σεμνά, ποιοτικά και ειλικρινή είναι κατάλληλα να πίνονται και δροσερά το καλοκαίρι, είναι ένα πολύ καλό χαρτί για την τουριστική Κρήτη που όμως δεν υστερεί σε ποιότητα. Όσο για τις τιμές… πολύ μα πολύ προσιτές.

Ξεχωρίσαμε:

Δουλουφάκης, Δάφνιος 2013, Ποικιλία: Λιάτικο. Τι να πεις τώρα γι’ αυτό το κρασί ειδικά σε αυτή την τιμή. Ωραιότατο κόκκινο φρούτο με τανίνες εξαιρετικής ποιότητας που μόνο το λιάτικο μπορεί να μας χαρίσει.

Διαμαντάκης, Prinos 2013, Ποικιλία: Syrah. Ο «φιλόξενος» στην περίπτωσή μας Ψηλορείτης μας δίνει ένα κρασί με πολυπλοκότητα στη μύτη (κόκκινο φρούτο, πιπέρι κτλ) που όμως είναι ότι πρέπει να το απολαύσεις και λίγο δροσερό.

Ζαχαριουδάκης, Κώδιξ Ερυθρός 2013, Ποικιλίες: Cabernet Sauvignon, Merlot, Κοτσιφάλι. Εύκολο δεν το λες με τίποτα. Κρασί φαγητού όμως σίγουρα. Μέτριο προς γεμάτο σώμα και μακριά επίγευση.

OINOKRITIKA-2015_wine-geeks-(1)

Επόμενη κατηγορίας ήταν τα μονοποικιλιακά κρασιά από γηγενείς ποικιλίες και η αλήθεια είναι ότι θα θέλαμε να δούμε κάτι παραπάνω καθώς τόσο το Μανδηλάρι, όσο και το Λιάτικο και το Κοτσιφάλι δείχνουν να έχουν δυνατότητες και ξεχωριστό χαρακτήρα, που σίγουρα θα φανούν στο μέλλον. Φυσικά η νομοθεσία των ΠΟΠ βοηθάει τα blends και αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν πρέπει να παραβλέπουμε. Όσοι «πιστοί» παραγωγοί το επιχείρησαν πάντως το έκαναν με επιτυχία.

Το μανδηλάρι φαίνεται να είναι μία ποικιλία που διαθέτει όλα τα δομικά στοιχεία (οξύτητα, τανίνες, σώμα) καθώς και το αρωματικό που απαιτείται για να γίνουν πολύπλοκα και με καλές δυνατότητες παλαίωσης κρασιά. Οι “ξινομαυράκηδες” που ψάχνετε κάτι διαφορετικό δοκιμάστε το οπωσδήποτε.

Το κοτσιφάλι από την άλλη διαθέτει αυτό που λέμε έντονο φρούτο και μπορεί να δώσει γλυκόπιοτα κι ευχάριστα κρασιά.

Το λιάτικο φημίζεται σίγουρα για τα ποιοτικά γλυκά κρασιά ωστόσο, δεν θα πω ψέματα αν πω ότι το μόνο μου παράπονο από τα Οινοκρητικά είναι ότι δεν είδα αρκετά ξηρά κρασιά από λιάτικο καθώς μπορεί να δώσει κρασιά με έμφαση στη φινέτσα και στα λεπτά χαρακτηριστικά.

Ξεχωρίσαμε:

Μανδηλάρι

Λυραράκης, Μανδηλάρι 2012, Από το αμπελοτόπι Πλακούρα ένα μεγάλο κρασί με αποδόσεις 750kg το στρέμμα. 12 μήνες παραμονή σε βαρέλι τιθασεύουν (ναι καλά) την ατίθαση ποικιλία. Ζεστό στόμα και υψηλή οξύτητα. Κόκκινο φρούτο, μελάνι, γραφίτης και μεγάλη διάρκεια.

Κοτσιφάλι

Ζαχαριουδάκης, Κοτσιφάλι 2012. 6 μήνες στο βαρέλι. Πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα σε φρούτο και βαρέλι, μας δείχνει ότι το κοτσιφάλι δίνει κάτι παραπάνω από απλά, φρουτώδη κρασιά.

Μανδηλάρι και Κοτσιφάλι. Η αλλιώς Κάστορας και Πολυδεύκης. Η επόμενη μας κατηγορία είχε τα κρασιά που προέρχονται από το γνωστό blend των δύο παραπάνω ποικιλιών. Η παγκοσμίως επιτυχημένη συνταγή δεν θα μπορούσε να μην έβρισκε εφαρμογή και στην Κρήτη. Τι εννοώ; Μα φυσικά το γνώριμο εγχείρημα όπου μια πιο στιβαρή και ατίθαση ποικιλία τιθασεύεται από μια πιο «μαλακή» και φρουτώδη. Στην πρώτη βάλτε το μανδηλάρι στη δεύτερη βάλτε το κοτσιφάλι. Και για να τα λέμε όλα, εδώ η νομοθεσία έπεσε διάνα πάνω στην παράδοση (ΠΟΠ Πεζά και ΠΟΠ Αρχάνες), αφού τα κρασιά που προέρχονται από αυτό το συνδυασμό είναι πολλές φορές σαγηνευτικά. Πολλοί είναι αυτοί που μπορούν να ισχυριστούν ότι στο παρελθόν ο συνδυασμός αυτών των δύο κρασιών έδινε μονότονα αποτελέσματα χωρίς να μπορούν να συγκινήσουν τον «ψαγμένο» καταναλωτή που αναζητούσε κάτι παραπάνω από άλλο ένα blend. Και εν πολλοίς είχανε δίκιο. Ωστόσο, επιτρέψτε μου να σας πω ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα. Αυτά τα δύο σταφύλια φαίνεται ότι γεννήθηκαν για να είναι ζευγάρι. Το ένα καλύπτει τις αδυναμίες του άλλου αλλά… και αναδεικνύει τα προτερήματά του. Έτσι, το φουλ τανικό και με οξύτητα μανδηλάρι καλμάρεται από το φρουτώδες και σαρκώδες κοτσιφάλι, το οποίο συμβάλλει και στη σταθερότητα του χρώματος. Κύριο χαρακτηριστικό του συνδυασμού είναι η ισορροπία.

Ξεχωρίσαμε

Κτήμα Μηλιαράκη 2013, Κοτσιφάλι 80% & Μανδηλαριά 20%. Ένα κρασί που δεν τσιγκουνεύεται στο σώμα. Στιβαρό, με μπόλικο φρούτο θα δείξει τον καλύτερο του εαυτό τα επόμενα χρόνια.

Ιδαία Οινοποιητική, Κοτσιφάλι 65% & Μανδηλαριά 35% 2010, Ώριμο φρούτο και βελούδινες τανίνες.

Στυλιανού, Θεών Γη 2007. Η απόδειξη για τη δυνατότητα παλαίωσης. Καθαρά νεοκοσμίτικο κρασί (8 ετών παρακαλώ) από ένα μικρό οινοποιείο που μας εξέπληξε ευχάριστα. Πληρέστατο και με χρονικό βάθος.

Ρους, Skipper 2013, Κοτσιφάλι 70% & Μανδηλάρι 30%. Παραμονή 8 μήνες σε βαρέλι σε συνδυασμό 300kg και 500kg. Η λογική είναι να αναδειχτεί το πρωτογενές φρούτο στο κοτσιφάλι και το καταφέρνει μια χαρά.

Πατεριανάκης, Κτήμα Πατεριανάκη 2012, Κοτσιφάλι 80% & Μανδηλάρι 20%. Πληθωρικό κρασί με ώριμο μαύρο φρούτο και σφιχτή δομή.

Wine-Geeks_Oinokritika-2015

Συμπερασματικά, δεν θα πούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που αναφέραμε πιο πάνω στην εισαγωγή μας: η Κρήτη δείχνει ότι έχει πλέον ως αιχμή του δόρατος τα ερυθρά της. Και μάλιστα με εξαιρετική ποικιλομορφία τόσο στην ποιότητα, όσο (κυρίως) στο χαρακτήρα και το στυλ. Αυτό θα το διαπιστώσετε και στο τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματός μας, που θα αφορά κυρίως στα ερυθρά που προέρχονται από τις διεθνείς ποικιλίες, αλλά και στα blends των διεθνών ποικιλιών με των γηγενών. Και φυσικά δεν θα αφήσουμε παραπονεμένους τους γκρούπις των γλυκών κρασιών…