Νάουσα Πόλη του Οίνου 2013 – Μέρος 3ο

8

Την τρίτη μέρα των εκδηλώσεων τα οινοποιεία που συμμετείχαν είχαν ανοιχτές τις πόρτες τους για όσους επιθυμούσαν να τα επισκεφτούν. Παράλληλα οργάνωναν γευστικές δοκιμές των κρασιών τους μαζί με άλλες δραστηριότητες. Εμείς αυτή την μέρα συμμετείχαμε πιο ενεργά σε μια όχι και τόσο συνηθισμένη γευστική δοκιμή. Τι εννοούμε με αυτό; Πολύ απλά διαβάστε παρακάτω.

Την Κυριακή λοιπόν, συμμετείχαμε σε κάτι πρωτόγνωρο. Με την καθοδήγηση του Λάζαρου και του Γιώργου (μέλη του ΕΟΣ Νάουσας και παθιασμένοι οινόφιλοι) πραγματοποιήσαμε ορεινή εξόρμηση στο Βέρμιο. Μα τι σχέση έχει αυτό με το κρασί θα μου πείτε. Κι εδώ είναι το ωραίο. Στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία είχε προγραμματιστεί να γίνει μια γευσιγνωσία ξινόμαυρου και παράλληλα μια εισαγωγή στις βασικές αρχές γευσιγνωσίας του οίνου για όσους θα συμμετείχαν. Ομιλητές θα ήταν η αφεντιά μας μετά από πρόσκληση των παιδιών που διοργάνωναν όλο το τριήμερο. Φυσικά και δεχτήκαμε να συμμετέχουμε με χαρά γιατί όσο να’ ναι γευσιγνωσίες σε μαγαζιά, σε σπίτια και σε άλλους «συνηθισμένους χώρους» έχουμε κάνει. Ποτέ μα ποτέ όμως πάνω σε βουνό και ειδικά τέτοια εποχή. ΟΚ το παραδεχόμαστε είχε και BBQ οπότε δύσκολα να πούμε όχι. Η ιδέα λοιπόν μας ενθουσίασε κι έτσι βρεθήκαμε με ένα γκρουπ ανθρώπων κάθε ηλικίας να ανεβαίνουμε στο πανέμορφο Βέρμιο. Οι εικόνες και τα αρώματα που μας έδινε απλόχερα το βουνό ήταν βανγκογκικές ανάμεσα σε πεσμένα κιτρινοκόκκινα φύλα, βρεγμένο χώμα και αγέρωχους κορμούς που κράταγαν γερά τις προστάτιδες οξιές του βουνού.

Με την κουβέντα και τα γέλια ούτε καταλάβαμε το πώς φτάσαμε επάνω. Δεν ήταν δα και καμιά δύσκολη διαδρομή αφού όπως είχαν πει και τα παιδιά βασικός σκοπός της διαδρομής ήταν η παρουσίαση του ξινόμαυρου στους επισκέπτες μαζί με την ανάδειξη της ηρεμίας που απέπνεε το βουνό και όχι κάποια δύσκολη διαδρομή που θα μείωνε την απόλαυση στο τέλος. Το θέαμα στο σημείο που φτάσαμε ήταν εκπληκτικό. Όλος ο κάμπος μπροστά σου να κυματίζει σαν ένα και το μάτι σου να φτάνει μέχρι τον Άθω.

Στο εκκλησάκι μας περίμενε ένα γκρουπ από ντόπιους «αλογάρηδες» οι οποίοι ανέβηκαν συνοδεία μας μαζί με τα άλογά τους. Μας ζήτησαν ευγενικά να συμμετέχουν και αυτοί και πώς άλλωστε θα γινόταν να τους αρνηθούμε. Σημειωτέον, ότι με το που φτάσαμε στο εκκλησάκι ένα από τα πρώτα πράγματα που είδαμε ήταν ένα τσουκάλι  που είχε στηθεί πάνω σε μια μεγάλη φωτιά. Και μέσα στο τσουκάλι ήταν ένας απίστευτος πατσάς τον οποίον είχαν φτιάξει οι αλογάρηδες.

Πιο δίπλα οι γεροντότεροι σιγοτραγουδούσαν ένα σκοπό ενώ τα άλογα έδειχναν να το απολαμβάνουν κι αυτά αφού χλιμίντριζαν ασταμάτητα. Οι ακτίνες του ήλιου έσκιζαν το κιτρινοκόκκινο τοπίο και ζωγράφιζαν μοναδικές εικόνες ανάμεσα στα δέντρα τα οποία νόμιζες ότι ήταν έτοιμα να χορέψουν. Ωραίες εικόνες, ήχοι και αρώματα που εξέπεμπαν κύματα άγριας, ρουστίκ ομορφιάς. Άλογα, κρασιά, το τσικ τσακ της φωτιάς, τραγούδια στην ντοπιολαλιά και μια θέα να σου κόβει την ανάσα….

Στήσαμε τα πάντα στο τραπέζι. Τα κολονάτα ποτήρια (ω ναι, ένας από τους χορηγούς παραχώρησε κάμποσες εξάδες) στήθηκαν, το ίδιο και τα κρασιά των παραγωγών. Οι πρώτες γουλιές μπήκαν και αρχίσαμε την ενημέρωση του κόσμου για το τι εστί ξινόμαυρο, Νάουσα και πώς δοκιμάζεται σωστά ένα κρασί (με τις όποιες γνώσεις έχουμε αποκτήσει κι εμείς). Γρήγορα πήρε την μορφή μιας όμορφης συζήτησης (αυτό άλλωστε ήταν και το ζητούμενο) με μορφή ερωταπαντήσεων ακόμα και για πιο εξειδικευμένα οινικά θέματα. Όλοι συμμετείχαν ενεργά στη συζήτηση κι έτσι ξεπεράσαμε εύκολα το αρχικό τρακ ανάμεσα σε γέλια, αγκαλιές και μπόλικο κρασί.

Όμορφη ατμόσφαιρα, καθισμένοι κοντά στη φωτιά να μιλάμε για το αγαπημένο μας ξινόμαυρο σε ένα περιβάλλον ασυνήθιστο. Όλα ήταν ιδανικά αλλά, όπως και όλα τα καλά έχουν ένα τέλος. Έτσι, πριν βραδιάσει κατηφορίσαμε ευδιάθετοι προς τη Νάουσα. Ήταν από τις πιο υπέροχες «οινικές» στιγμές που έχουμε ζήσει καθώς ανέβλυζε αυθεντικότητα και δεν είχε κανένα ίχνος επιτηδευμένης διασκέδασης. Ήταν αυτό που πρέπει να είναι το κρασί: παρέα, χαμόγελα, φαγητό, μάθηση…διασκέδαση.

Σκεπτόμενοι αυτά αποχαιρετιστήκαμε με όλα τα παιδιά στους πρόποδες και δώσαμε ραντεβού για του χρόνου (μεταξύ μας, κάτι ειπώθηκε για διανυκτέρευση στο καταφύγιο του χρόνου οπότε όσοι το σκέφτεστε, κανονίστε το από τώρα. Πόσες φορές άλλωστε σας δίνεται η ευκαιρία να δοκιμάσετε ξινόμαυρο δίπλα στη φωτιά πάνω στο βουνό;). Περάσαμε καταπληκτικά και ήταν ότι έπρεπε για το κλείσιμο του τριημέρου. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας και είχαμε όλοι το ίδιο χαμόγελο που έλεγε πολλά. Με αυτά και αυτά, γεμάτοι από εικόνες πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Κλείνοντας θα θέλαμε να σας πούμε το εξής: δεν χρειάζεται να είσαι παθιασμένος με το κρασί για να έρθεις να επισκεφτείς τη Νάουσα την Πόλη του Οίνου. Χρειάζεται μόνο να είσαι παθιασμένος με τη ζωή. Όλα τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το πνεύμα της Νάουσας…το ξινόμαυρο. Τολμήστε το λοιπόν και σας εγγυούμαστε ένα ταξίδι άνευ προηγουμένου.