Νάουσα Πόλη του Οίνου 2013 – Μέρος 2ο

DSC_07641

Η δεύτερη μέρα των εκδηλώσεων είχε πραγματικά πολύ πιο πλούσιο πρόγραμμα. Από νωρίς είχε σχεδιαστεί μια ομιλία με βασικό άξονα συζήτησης το ξινόμαυρο Ναούσης. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στον πρώτο όροφο του Μουσείου Οίνου και Αμπέλου και ήδη η αίθουσα ήταν από νωρίς γεμάτη. Τη συζήτηση συντόνιζε η Μαρία Νέτσικα ενώ βασικοί ομιλητές ήταν ο Markus Stolz, ο Γιώργος Ιωαννίδης και ο Νίκος Μάνεσης. Άρα καταλαβαίνετε ότι η εμπειρία και οι γνώσεις ξεχείλιζαν στο πάνελ. Υπό τις «οδηγίες» της κας Νέτσικα ξεκίνησε η συζήτηση από τον Markus Stolz ο οποίος είναι κάτοχος ενός από τα πιο σημαντικά portals του www.elloinos.com και προωθεί τα ελληνικά κρασιά σε αγορές του εξωτερικού και κυρίως στις ΗΠΑ. Ο τίτλος της ομιλίας του ήταν «Ιστορίες του Ξινόμαυρου στην Αμερική» από την οποία μας έμεινε, μεταξύ άλλων, η ιστορία του για την πρώτη του προσπάθεια προώθησης του ξινόμαυρου στην Καλιφόρνια όταν και είχε μόνο δύο ενδιαφερόμενους στο κατάστημα που θα έκανε την παρουσίαση. Αντί να πτοηθεί, είπε ότι «έστω από αυτούς τους δύο κάπως θα πρέπει να ξεκινήσουμε». Επίσης αναφέρθηκε στο γευστικό προφίλ των νέων καταναλωτών στις ΗΠΑ που πλέον δεν ζητάνε τα κλασικά Chardonnay και Merlot αλλά αναζητούν νέα και πιο ιδιαίτερα κρασιά όπως τα κρασιά από το ξινόμαυρο.

Τον λόγο πήρε έπειτα ο Γιώργος Ιωαννίδης, ιδιοκτήτης της OENOS FPL (που θα πει Οίνος, Φρούτο, Πέτρα, Φως) που έχει ως σκοπό την τοποθέτηση των ελληνικών κρασιών στη δύσκολη αγορά της Γαλλίας. Η κατάληξη του ήταν ότι ακόμα και σε τέτοιες αγορές τα πράγματα αρχίζουν και πηγαίνουν καλά ενώ επισήμανε ότι η Νάουσα αν δουλευτεί καλά μπορεί να ανταγωνιστεί τα μεγάλα κρασιά από το Barolo και τα Pinot Noir από τη Βουργουνδία λόγω της συγγενικής τους αρωματικής παλέτας. Τέλος, αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα ύπαρξης μιας διαφορετικότητας ανάμεσα στα στυλ του ξινόμαυρου όπου η σφραγίδα του εκάστοτε παραγωγού θα είναι ευδιάκριτη.

Τρίτος ομιλητής ήταν ο Νίκος Μάνεσης, άνθρωπος του κρασιού από όπου κι αν το δεις, δημιουργός του www.greekwineworld.net, συγγραφέας βιβλίων που έχουν να κάνουν με το κρασί και δημιουργός της ιστοσελίδας αλλά και του ομώνυμου κινήματος www.newwinesofgreece.com. Αναφέρθηκε κυρίως στη θέση του ξινόμαυρου στον παγκόσμιο χάρτη αλλά και σε μια αρνητική πτυχή του σύγχρονου οινικού status της Νάουσας και αυτή δεν είναι άλλη από την μείωση των φυτεύσεων των αμπελιών και την αντικατάσταση τους από πυρηνόκαρπα φρούτα.

Κάπου εκεί κλήθηκε μια εμβληματική μορφή στο πάνελ και δεν ήταν άλλος από το νυν Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη που έχει παραδώσει τα ηνία του κτήματος κυρ Γιάννη στους δύο γιους του. Θυμάμαι ότι όσες φορές έχω ακούσει τον κυρ Γιάννη να μιλάει με έχει μαγέψει. Έχει μια αύρα φοβερή ο λόγος του και μια ρητορική ικανότητα φοβερή που μαγνητίζει το κοινό. Το διαπίστωσα όταν γύρισα το κεφάλι μου για να δω τις αντιδράσεις των γύρω μου και ήδη παρατήρησα δεκάδες αποσβολωμένα πρόσωπα. Άλλη μια φορά το είδα αυτό και ήταν στο TEDEX ATHENS και στην ομιλία του για το φόβο. Αναφέρθηκε στα γλυκά και περίεργα συναισθήματα που του δημιουργούσε η παρουσία του στο κτίριο μέσα στο οποίο κοιμόταν όταν ήταν μικρός. Αφού έκανε μια ιστορική αναδρομή για το ξινόμαυρο, αναφέρθηκε στο ποιοτικό του δυναμικό κι έκλεισε με την οπτική ότι ο στόχος της Νάουσας πρέπει να είναι αποκλειστικά  και μόνο η παραγωγή κρασιών υψηλών προδιαγραφών (premium κρασιών) που θα μπουν αποκλειστικά σε απόλυτα ποιοτικές αγορές.

Το λόγο έλαβαν και άλλοι άνθρωποι του κρασιού που βρίσκονταν στην αίθουσα όπως ο Κώστας Δαλάμάρας από το Οινοποιία Δαλαμάρα, οποίος μίλησε για το πώς θα ήθελε τη Νάουσα το 2020, ο Άγγελος Ιατρίδης συνιδιοκτήτης του Κτήματος Άλφα ο οποίος αναφέρθηκε στην ανάγκη χαρτογράφησης του ξινόμαυρου, ο κος Βογιατζής καταξιωμένος οινολόγος και ιδιοκτήτης το Κτήματος Βογιατζή οποίος τόνισε τη σημασία συμμετοχής στα Συλλογικά Όργανα και τέλος η Χαρούλα Σπινθηροπούλου, κορυφαία επιστήμονας της αμπελουργίας και ιδιοκτήτης του Οινοποιείου Αργατία η οποία αναφέρθηκε σε ζητήματα για το μέλλον του ξινόμαυρου που πρέπει να βρουν λύση. Τη συζήτηση έκλεισε ο Στέλιος Μπουτάρης ο οποίος μίλησε για την ανάγκη οριοθέτησης στόχων, δημιουργίας δομών και εν ολίγοις ανακεφαλαίωσε τα όσα είχαν πει οι προηγούμενοι ομιλητές.

Αμέσως μετά το τέλος της ομιλίας, οι ομιλητές κατευθύνθηκαν στο ισόγειο του κτιρίου όπου και μίλησαν με τους οινοποιούς αλλά και το κοινό που παρακολούθησε τη συζήτηση. Ήταν μια μοναδική στιγμή γιατί πραγματικά ο καθένας μπορούσε να αντιληφθεί το πόσο ωραία στηνόταν αυτό το storytelling  μέσα από δεκάδες διαφορετικές συζητήσεις οι οποίες στην ουσία αποτελούσαν μία βασική: την αγάπη για το κρασί και δη για το ξινόμαυρο.

Το απόγευμα οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν με προβολή του πολυβραβευμένου ντοκιμαντέρ «Η βάρδια του Πελεκάνου» τη σκηνοθεσία του οποίου επιμελείται η Lea Bizner και στο οποίο συμπαραγωγός είναι ο Νίκος Μάνεσης. Το θέμα του έχει να κάνει με τον αμπελώνα της Σαντορίνης μέσα από μια ματιά χαρμολύπης και την οποία αξίζει να δει ο κάθε οινόφιλος και όχι μόνο. Οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εδώ καθώς η γνωστή σε όλους τηλεοπτική σεφ Νταιάν Κόχυλα ήρθε για να μαγειρέψει αποκλειστικά συνταγές με ξινόμαυρο.

Οι μυρωδιές κατέκλυσαν το χώρο, τα σημειωματάρια των νοικοκυρών και τα μολύβια βγήκαν από τις τσέπες. Κουνέλι στιφάδο μέσα σε ξινόμαυρο και ήδη οι σιελογόνοι αδένες στο στόμα μας έχουν παραδοθεί. Ο χρόνος όπως καταλαβαίνετε, πέρασε ευχάριστα και το βράδυ αποφασίσαμε να δειπνήσουμε σε άλλο εστιατόριο της πόλης μαζί με φίλους οινοποιούς (το tip που σας έλεγα πιο πάνω τέθηκε πάλι σε εφαρμογή). Συγκεκριμένα μετά την εκδήλωση πήγαμε στα «Οινομαγειρέματα», άλλο ένα μαγαζί που αγαπάει το καλό φαγητό αλλά και το καλό κρασί. Το τελευταίο φαίνεται καθώς διατηρεί δικό του κελάρι με φιάλες παλαιοτέρων ετών. Φαντάζεστε τη χαρά μας όταν ο Δημήτρης, μάγειρας και ιδιοκτήτης του εστιατορίου μαζί με τους φίλους μας, μας «διέταξαν» να μπούμε μέσα στο κελάρι και να διαλέξουμε ότι θέλουμε!!! Σχεδόν βούρκωσα από συγκίνηση. Όπως είπε και ένας από αυτούς μετά «είναι σα να αφήνεις ανεξέλεγκτα παιδάκια σε ένα παιχνιδάδικο». Και γιατί  να το κρύψωμεν άλλωστε. Το κρασί μας κάνει παιδιά και ίσως γι’ αυτό το αγαπάμε και πολύ.

Κι εδώ τα φαγητά ήταν στο πνεύμα των ημερών: χοιρινό με κυδώνια στο φούρνο, σπαλομπριζόλα χοιρινή σε μούστο, κότσι τυλιγμένο στη λαδόκολλα και κεφτεδάκια στην άρμη. Όλα υπέροχα. Όσο για τις επιλογές κρασιών τι να πρωτοπείς κι εδώ: Νάουσα Μπουτάρη 2000 (η φινέτσα της μας έκλεινε ακόμα το μάτι), Παλιοκαλιάς 2003, Κτήμα Δαλαμάρα (ένα απόλυτα ισορροπημένο κρασί), Γη και Ουρανός 2009 Αμπελώνες Θυμιόπουλου (από τις καλύτερες χρονιές του συγκεκριμένου παραγωγού με τρομερή ένταση στη μύτη) και Ράμνιστα 1999 (στην αρχή είχαμε διαλέξει μια του 2000 αλλά τελικά την αλλάξαμε. Δεν ξέρω για του 2000 αλλά η φιάλη του 1999 ήταν απίστευτα σφριγηλή, με έντονο φρούτο και απίστευτη οξύτητα. Οι δε τανίνες της είχαν στρογγυλέψει τόσο που αγκάλιαζαν ευχάριστα τον ουρανίσκο). Άλλη μια μαγική μέρα λοιπόν έφτασε στο τέλος της και ήδη είχαμε το μυαλό μας στην επόμενη που, ομολογουμένως, ήταν και η πιο εντυπωσιακή.