Μεγάλες Μέρες Νεμέας 2014, Μέρος 2ο

Megales Meres Nemeas 2014_Wine Geeks Exofyllo

Στο πρώτο μέρος της αφήγησής μας, σας αφήσαμε με τους wine commanders και τους υπόλοιπους φίλους στο Δημαρχείο της Νεμέας. Πρώτος σταθμός μετά, ήταν το Κτήμα Μητραβέλα, που βρίσκεται μέσα στο χωριό της Νεμέας και πολυ κοντά από το Δημαρχείο. Το οινοποιείο δεν είναι επισκέψιμο  ωστόσο υπάρχουν σχέδια, κάποια στιγμή αυτό να αλλάξει. Εμείς, θελήσαμε να το επισκεφτούμε καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Κτήμα Μητραβέλα είναι από τα παλιότερα (αν όχι το παλιότερο στην περιοχή). Συναντήσαμε τον πάντα ευδιάθετο Κώστα Μητραβέλα, ο οποίος πραγματικά αποτελεί από μόνος του ένα βασικό λόγο για επίσκεψη στο Κτήμα.

Γεμάτος χιούμορ κι ενέργεια, μας υποδέχτηκε κάπου ανάμεσα στις τριανταφυλλιές και στις δεξαμενές του αύλειου χώρου. Τα κρασιά του είναι τυπικά και φρουτώδη αγιωργίτικα. Το “Κόκκινο σε Μαύρο” ανήκει στις λεγόμενες “απλές” Νεμέες που δεν έχουν περάσει από βαρέλι και διακρίνονται για το φρέσκο, φρουτώδη χαρακτήρα τους. Η κλασική “Νεμέα” είναι γοητευτική, αλλά αυτό που κλέβει την παράσταση είναι τα “Παλιά Αμπελοτόπια”: πρόκειται για μια Νεμέα από αμπελοτόπια τουλάχιστον 45 ετών, ενώ εμφιαλώνεται αφιλτράριστη. Πολύ σοβαρό κρασί. Στο τέλος, αφού μας υπόσχεται ότι θ’ ανέβει σύντομα στη Θεσσαλονίκη, μας κερνάει μούστο μέσα από τη δεξαμενή. Για κάτι τέτοια ζούμε. Βουρ τώρα για το Κτήμα Γαία στο φημισμένο “Κούτσι”.

Αν δεν έχετε επισκεφθεί τη Νεμέα, η διαδρομή που ακολουθεί για το Κούτσι αρκεί και μόνο για να σας κάνει να το πράξετε σύντομα. Ελαιώνες να διαδέχονται τους αμπελώνες, λοφίσκοι να ξεπηδούν πίσω από τις στροφές ενώ τα κυπαρίσσια, σαν φυτεμένα με μελέτη, στέκουν αγέρωχα σαν φρουροί της γαλήνης του τοπίου. Τοπία που εναλλάσσονται με ταχύτατους ρυθμούς, δε σε αφήνουν κυριολεκτικά να πάρεις ανάσα.

Φτάνουμε πολύ γρήγορα στη Γαία (όπως σας είπαμε οι αποστάσεις είναι πραγματικά μικρές). Το οινοποιείο της Γαίας στο Νεμέα είναι ένα επιβλητικό κτίριο το οποίο κτίστηκε το 1997 σε υψόμετρο 550 τμ. Από εκείνη τη χρονιά μέχρι και σήμερα τα βήματα που έγιναν ήταν αλματώδη με βασικό χαρακτηριστικό πλέον, το μεγάλο όγκο παραγωγής, που όμως συνοδεύται από κρασιάς πολύ υψηλής ποιότητας. Το αγιωργίτικο εδώ, στα φτωχά ασβεστολιθικά εδάφη, πιστεύεται ότι δίνει πιο κομψά κρασιά, σε συνδυασμό με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες λόγω υψομέτρου. Και ποιοι είμαστε εμείς για να διαφωνήσουμε. Ωστόσο, για να το επιβεβαιώσουμε, σπεύδουμε εντός του οινοποιείου. Επικεφαλής του οινολογικού κομματιού είναι ο ίδιος ο κος Παρασκευόπουλος που μαζί με τον κο Καράτσαλο είναι και ιδιοκτήτες. Υπερσύγχρονα τεχνολογικά μέσα και μια θέα προς τον κάμπο της Νεμέας μπορούν εν μέρει να περιγράψουν το επιβλητικό οινοποιείο. Σύντομη ξενάγηση (επικρατεί ένας γενικός αναβρασμός λόγω του τρύγου) και πάμε για τη δοκιμή των ετικετών. “Οποία έκπληξις” εκεί βρίσκεται και ο “Θαλασσίτης”, το “Vinsanto” αλλά και το παλαιωμένο ξίδι από Ασύρτικο από το οινοποιείο της Σαντορίνης (η Γαία διαθέτει και δεύτερο οινοποιείο στο νησί της Σαντορίνης). Γιατί μπορεί να είμαστε στη Νεμέα αλλά μια κορυφαία Σαντορίνη σαν κι αυτή είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Εντυπωσιακό για πολλοστή φορά το premium “Κτήμα Γαίας” με βαθιά δυνατότητα παλαίωσης και σίγουρα σταθερά μέσα στα καλυτερα ελληνικά κρασιά. Το “S”, ένα χαρμάνι από αγιωργίτικο και syrah στα πρότυπα των super tuscans, καταφέρνει και συνδυάζει αρμονικά τις δύο ποικιλίες δίνοντας ένα κρασί που κατατάσσεται αυτόματα στο καλύτερο blend της Νεμέας. Τέλος, ο “Ανατολικός Ήλιος” προέρχεται από λιαστά σταφύλια αγιωργίτικου και μας φανερώνει την ενδιαφέρουσα και παραγκωνισμένη, γλυκιά πτυχή της ποικιλίας. Τελευταίες φωτό και ξεκινάμε για τη γειτονική “Σεμέλη”.

Η Σεμέλη είναι ένα must visit αξιοθέατο γενικότερα που τα τελευταία χρόνια έχει πάρει άλλη πνοή λόγω της οικογένειας Σάλλα. Το όνομα της προέρχεται από τη μητέρα του Διονύσου, η οποία ζευγάρωσε με το Δία. Καρπός του έρωτα τους ήταν ο ζαβολιάρης θεός του κρασιού. Το οινοποιείο είναι ένα αρχιτεκτονικό θαύμα στην κορυφή ενός λόφου 600μέτρων στο Κούτσι, απ΄ όπου το μάτι αγκαλιάζει όλη την περιοχή, ενώ αν είσαι ζωγράφος, ή ποιητής άνετα εδώ θα βρεις την έμπνευση σου. Είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο ωραία οινοποιεία σε όλη την Ελλάδα και καταφέρνει και συνδυάζει την πολυτέλεια με την πρακτικότητα της επιστήμης σε όλους τους χώρους. Το υπέροχο σαλόνι με τα τζάκια μπορεί να γοητεύσει τους πάντες, ενώ αν βαριέσαι να κατηφορίσεις, μπορείς να διανυκτερεύσεις σε έναν από τους 8 ξενώνες!!!

Φτάνοντας, επαληθεύσαμε την παραπάνω διαπίστωσή μας, καθώς τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ήταν τα περισσότερα που είδαμε σε οινοποιείο. Υπήρχαν παντού ξεναγοί που χώριζαν τον κόσμο σε γκρουπ για τη ξενάγηση, η οποία περιελάμβανε βόλτα από τους αμπελώνες, τους χώρους με τον οινοποιητικό εξοπλισμό και… σβήσιμο στην αίθουσα γευσιγνωσίας. Εικόνες που λίγο πολύ είναι συνηθισμένες για οινοποιεία του εξωτερικού, αλλά σίγουρα όχι για την Ελλάδα. Αφού περιηγηθήκε λίγο στους χώρους, ζητήσαμε να επισκεφτούμε το κελάρι με τα βαρέλια όπου αναπαύονται τα κρασιά. Είχα ακούσει πολλά γι’ αυτό το χωρα αλλά έπρεπε να το δω με τα μάτια μου: ένας χώρος με φοβερή αύρα, ενώ ο χαμηλός φωτισμός και η διακόσμηση σου δημιουργούν την αίσθηση ότι κάτι μυσταγωγικό λαμβάνει χώρα εκεί. Και τι πιο μυσταγωγικό άλλωστε από τα κρασιά που κοιμούνται. Ησυχία λοιπόν για να μην τα ξυπνήσουμε και ξανά πάνω για να δοκιμάσουμε τα κρασιά. Επικεφαλής της οινοποιητικής ομάδας  της Σεμέλης είναι ο κος Λεωνίδας Νασιάκος γόνος οινοποιών της περιοχής της Μαντινείας αλλά κι εγγονός του πρώτου ιδιοκτήτη της Σεμέλης. Τα κρασιά της Σεμέλης έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό: θεωρούνται ίσως τα καλύτερα value for money της ελληνικής αγοράς κάτι που αποτελεί κι έναν από τους βασικούς στόχους της οικογένειας Σάλλα.

Οι πιο ακριβές ετικέτες (ακόμα κι αυτές είναι σε πολύ καλά επίπεδα τιμής) αγαπάνε πολύ το βαρέλι. Άλλωστε, το αγιωργίτικο ταιριάζει πραγματικά με τη δρυ και αν βρεις (όπως στην περίπτωση της Σεμέλης) την ιδανική ισορροπία τότε μόνο καλά πράγματα μπορούν να προκύψουν. Απροσδόκητα (επαναλαμβάνουμε, λόγω τιμής και μόνο) οι απλές ετικέτες ενυπωσίασαν στη δοκιμή που κάναμε στη μαγική αίθουσα με τα τζάκια και καταλάβε πραγματικά την εξαιρετική σχέση ποιότητητας-τιμής. Τα πιο στιβαρά “Chateau Semeli” (Cabernet Sauvignon & Merlot) και το “Σεμέλη Grand Reserve” απαιτούν πλούσιες κρεατοφαγίες ενώ μπορούν να παλαιώσουν χωρίς οίκτο. Ας σημειώσουμε, ότι όπως και στη Γαία, έτσι κι εδώ η Θέα σου κόβει την ανάσα με ένα μωσαϊκό φυσικής ομορφιάς που αφήνει το μάτι σου να περιπλανιέται μέχρι την αιχμή ενός σπάνιου ορίζοντα.

Σε αυτό το σημείο ο καιρός άρχισε να μας τα χαλάει. Μία από τις γνωστές μπόρες που έπληξαν τη χώρα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ξέσπασε κι εδώ.

Megales Meres Nemeas 2014_Wine Geeks

Τοπία όμως σαν αυτά της Νεμέας έχουν τις ικανότητες του χαμαιλέοντα κι έτσι από τη μια στιγμή στην άλλη καμουφλάρονται μέσα στα γκρίζα σύννεφα και τις σταγόνες της βροχής ενώ παράλληλα με κάποιες δειλές, μεταξένιες ακτίνες του ήλιου σου δίνουν ένα φθινοπωρινό τοπίο που θα ποθούσε κάθε θιασώτης του ιμπρεσιονισμού. Στο κατέβασμα μας λοιπόν από τη Σεμέλη, σταθήκαμε αρκετά σε ένα σημείο όπου μπορούσαμε να δούμε όλα τα παραπάνω. Τι άλλο να πεις από το ότι αισθάνεσαι ευγνώμων, που κάποιες φορές η φύση σου φέρεται τόσο γενναιόδωρα. Και αφού ότι απόθεμα σε ποιητική μπαταρία είχαμε κιότεψε για τα καλά, αρχίσαμε ξανά την κατηφόρα κι ενώ η βρόχα έπεφτε… ράιτ θρου.

Σύμφωνοι, για να γυρίσεις ένα μέρος θες και τον καιρό στο πλευρό σου. Κι αυτό γιατί εύκολα μια αναποδιά του μπορεί να σου χαλάσει τη διάθεση. Κι εμάς για να μην μας χαλάσει, επισκεφθήκαμε τον κατάλληλο άνθρωπο. Το Χρήστο Αϊβαλή του Κτήματος Αϊβαλή.

Κι ενώ για όλους έχεις μια σχετική άνεση να γράψεις, κάπου εδώ νιώθεις ότι αρχίζουν τα δύσκολα. Πώς να στοιβάξεις ένα Χρήστο Αϊβαλή μέσα σε λίγες αράδες; Είναι τόσο αντικομφορμιστική η παρουσία του, τόσο πληθωρικός ο χαρακτήρας του, που νιώθεις ότι δεν θα τον αποδώσεις καλά. Αν όμως δικαιούμουν μονάχα μια λέξη για να τον περιγράψω αυτή θα ήταν η εξής: χειμαρρώδης. Και όποιος τον έχει γνωρίσει καταλαβαίνει απόλυτα τι εννοώ. Όποιος δεν τον έχει γνωρίσει, θα το συνειδητοποιήσει όταν έρθει η ώρα.

 Φτάσαμε κάτω από έντονη βροχή και κάτσαμε μπροστά σε ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι στην είσοδο των δεξαμενών. Καθίσαμε με άλλους επισκέπτες και περιμέναμε τον κ. Αϊβαλή, που περιφερόταν αδιάκοπα στους χώρους του οινοποιείου του. Το βλέμμα μου γυρνούσε αδιάκοπα. Εδώ, μην περιμένετε εγκαταστάσεις τύπου Σεμέλη ή Γαία με εντυπωσιακούς χώρους, δωμάτια με εκατοντάδες βαρέλια κτλ. Εδώ, τα πράγματα είναι σαφώς πιο λιτά, με δύο μεγάλες ξύλινες πόρτες να οριοθετούν την αυλή από το χώρο του οινοποιείου. Δίπλα τους, η μαρμάρινη επιγραφή «Κτήμα Αϊβαλή». Ωραίος, απλός και καλαίσθητος χώρος. Άλλωστε όπως τονίζει και ο  ίδιος ο κος Αϊβαλής “το focus εδώ είναι μόνο το κρασί”.

Ο Χρήστος Αϊβαλής φάνηκε πίσω από τις πόρτες. Μας καλωσόρισε θερμά, ενώ άρχισε να μας περιεργάζεται με το γνωστό βλέμμα του. Όταν του συστηθήκαμε, και του είπαμε από πού ερχόμαστε τότε καταλάβαμε και τον άνθρωπο Αϊβαλή (τον οινοποιό Χρήστο Αίβαλή το γνωρίζαμε ήδη). Αμέσως το θερμό καλωσόρισμα έγινε αγκαλιές, φιλιά και «καλώς τα γκαρντάσια». Ε, πείτε μου. Είναι δυνατόν να  μην αισθανθείς οικεία μετά; Αφού καθίσαμε στο τραπέζι ο Χρήστος Αϊβαλής άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Άνθρωπος ανοιχτό βιβλίο, που δύσκολα κρύβεται με αστείρευτο χιούμορ κι εκρηκτικό ταπτεραμέντο, με την πιο γλυκιά τρέλα που έχω γνωρίσει τα τελευταία χρόνια. Αν ήταν λίγο πιο λιγερόκορμος άνετα τον έβλεπα για παθιασμένο χορευτή τάνγκο (συγχωρέστε με κύριε Χρήστο αλλά ξέρω ότι δέχεστε το χιούμορ όσο λίγοι)! Πραγματικά αισθανόμουν ότι είχα έναν άνθρωπο μπροστά μου που τον ήξερα από χρόνια.

Megales Meres Nemeas 2014_Wine Geeks

Πάμε τώρα στο άλλο κομμάτι και στον οινοποιό Χρήστο Αϊβαλή. Στο χώρο των δεξαμενών άρχισε να μας μιλάει. Το Κτήμα Αϊβαλή έχει την αφετηρία του στο 1997 ωστόσο ο ίδιος ο Χρήστος Αϊβαλής είναι κληρονόμος μια μεγάλης οικογενειακής, αμπελουργικής παράδοσης. Έχει σπουδάσει στο Bordeaux, ενώ ο γιός του στη Βουργουνδία. Αγαπάει πραγματικά τα αμπέλια, αλλά αυτό που λέει και ξαναλέει είναι ότι του αρέσει να τους φέρεται αυστηρά, στρεσάροντάς τα σε υψηλά επίπεδα. Μηδενική λίπανση και μηδενικό πότισμα για να οδηγηθεί το ριζικό σύστημα όσο γίνεται πιο βαθιά και να πάρει από εκεί ότι χρειάζεται. Κατά την οινοποίηση γίνεται χρήση μόνο γηγενών ζυμών, ενώ τα κρασιά του δεν υπόκεινται σε σταθεροποίηση και φιλτράρισμα, καθώς θεωρεί ότι αυτές οι διαδικασίες αλλοιώνουν το φρούτο και το χαρακτήρα του κρασιού. Έπειτα, περάσαμε από τα βαρέλια και φτάσαμε στην πίσω αυλή που περιβάλλεται από τον οικογενειακό αμπελώνα. Εκεί μας εξήγησε με λεπτομέρειες όλη τη διαδικασία, από την παραλαβή της πρώτης ύλης μέχρι την απόθεση στα βαρέλια. Και φυσικά δίπλα του ο Ιβάν, το πιστό του λυκόσκυλο που δεν τον αφήνει λεπτό μόνο του. Η όλη διαδικασία, αν ήταν στα γνωστά πλαίσια ξενάγησης-ποιήματος θα διαρκούσε το πολύ κάνα μισάωρο. Εδώ όμως, κάπου ανάμεσα στα γέλια και στα ανέκδοτα του Χρήστου Αϊβαλή, η απλή ξενάγηση μετατράπηκε σε μια όμορφη παρέα που στο τέλος κάθισε ξανά στο τραπέζι να απολαύσει ήρεμα τα κρασιά του Κτήματος, συζητώντας κυρίως για το αγιωργίτικο αλλά και για τη δύναμη των ελληνικών κρασιών, που αν συνεχίσουν τη σταθερή τους πορεία και την καλή δουλειά εκ μέρους των οινοποιών, δεν θα έχουν να φοβηθούν τίποτα περισσότερο από τα διάσημα γαλλικά ή ιταλικά. Τουλάχιστον ο κ. Αϊβαλής δεν φοβάται τη σύγκριση και το έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν. Σε ότι αφορά στα κρασιά δεν έχω να πω πολλά λόγια. Πείτε με υπερβολικό, αλλά δεν βρήκα ένα κρασί που να μην μου άρεσε. Το εξαιρετικό «Μονοπάτι» προέρχεται από αμπελώνες που βρίσκονται σε υψόμετρο 650μ. και από πολύ μεγάλης ηλικίας κλήματα, με μαυροκέρασα και γλυκά μπαχαρικά στη μύτη. Η «Νεμέα» με το πολύ έντονο, ζουμερό κόκκινο φρούτο που κατά τη γνώμη μου είναι ίσως η πιο αρωματική και πιο εκφραστική από τις υπόλοιπες της περιοχής. Το «Chardonnay» είναι επίσης μια μεγάλη έκπληξη, με μια φοβερή μαεστρία στη χρήση του βαρελιού, όπως και το «Ασύρτικο» «που αν και φυσικά δεν είναι Σαντορίνη, τα πάει αρκετά καλά» μας λέει με μετριοφροσύνη ο Χρήστος Αϊβαλής. Μάλλον παραπάνω από καλά θα έλεγα εγώ.

Σε αυτό το σημείο το ταξίδι μας έλαβε τέλος. Και αν ρωτάτε τη γνώμη μου έλαβε τέλος στο κατάλληλο σημείο. Σε ένα τραπέζι, παρέα με φίλους, γέλια και κρασί. 620 χλμ. από το σπίτι μας. Κι όμως, εκεί σε αυτό το τραπέζι και κάτω από τη δυνατή βροχή, κάποιοι άνθρωποι μας έκαναν να αισθανθούμε εξαιρετικά φιλόξενα. Όπως άλλωστε και όλοι όσοι γνωρίσαμε στον πανέμορφο τόπο που λέγεται Νεμέα.

Αρνητικές εικόνες σε μια εκδήλωση τόσο μεγάλης εμβέλειας σαφώς και θα υπάρξουν. Ειδικά, όταν υπάρχει τόσος κόσμος. Ωστόσο, εμείς διαλέξαμε να τις αφήσουμε εκτός της διήγησής μας, γιατί θεωρούμε ότι αυτές οι μαζικές εκδηλώσεις έχουν ένα βασικό θετικό πρόσημο που εξοστρακίζει όλα τα υπόλοιπα: την εξωστρέφεια. Αυτή είναι που βάζει το λάδι στη μηχανή των οινοποιών και αυτή είναι που δίνει και λόγο ύπαρξης ακόμα και στο χόμπι που λεγεται κρασί. Γιατί, κακά τα ψέματα, το κρασί οφείλει να συμβαδίζει με την εξωστρέφεια και τις σύγχρονες επιταγές της αγοράς και να μην απομονώνεται σε μια κλειστή κάστα οινόφιλων. Όλες οι τάσεις μπορούν να συμβαδίσουν. Κι αυτό το πράγμα οι Νεμεάτες παραγωγοί το έχουν αντιληφθεί καλύτερα από τον καθένα.

Megales Meres Nemeas 2014_Wine Geeks Collage