Κτήμα Τέχνη Οίνου. Όταν η Τέχνη συνάντησε τον Οίνο.

DSC_0052

Κυριακή πρωί αναχωρήσαμε από τη Θεσσαλονίκη μαζί με την παρέα μας, με σκοπό να επισκεφτούμε το Κτήμα Τέχνη Οίνου στο Μικροχώρι Δράμας. Σχεδιάζαμε εδώ και καιρό αυτή την επίσκεψη αλλά όλο και κάτι συνέβαινε και συνεχώς το αναβάλαμε. Να που όμως οι συνεχείς παραινέσεις του φίλου μας και δημοσιογράφου στο επάγγελμα Στέφανου Κόγια, έπιασαν τόπο και βρεθήκαμε επιτέλους στο δρόμο.

Λένε ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται κι ευτυχώς όμως που υπάρχουν κι εξαιρέσεις σε αυτές τις, κατά τ’ άλλα, πανέξυπνες λαϊκές ρήσεις καθώς από το πρωί έβρεχε καταρρακτωδώς. Η ίδια μουντάδα και η νεροποντή συνεχίστηκαν σε όλη την πορεία μας για τη Δράμα αλλά όπως είναι φυσικό δεν μας πτόησε καθόλου. Έτσι, με τα λίγα με τα πολλά, φτάσαμε στο Κτήμα Τέχνη Οίνου ένα μουντό και βροχερό πρωινό.

Με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, κάπου ανάμεσα στις σταγόνες της βροχής, μας υποδέχτηκε ο Ηρακλής Τοπαλίδης, αμπελουργός του κτήματος και ο Γ. Παπαδόπουλος ένας εκ των δύο ιδιοκτητών. Οι αρχικές συστάσεις έγιναν από το Στέφανο σε ένα ζεστό χώρο που αποτελεί το «χώρο εστίασης» όπου πολλές φορές το Κτήμα παραθέτει κάποιο τραπέζι σε καλεσμένους του. Έπειτα, άρχισε και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της επίσκεψης που δεν ήταν άλλο από την ξενάγηση στους χώρους του οινοποιείου.

Το Κτήμα βρίσκεται στην ποδιά του μυθικού Παγγαίου Όρους. Η ιστορία του ξεκινάει το 1993, όταν ο Γ. Παπαδόπουλος αναβίωσε από μεράκι τον παλιό οικογενειακό αμπελώνα για να φτιάχνει κρασί γι’ αυτόν και τους φίλους του. Το 1995 μαζί με τον Γιάννη Καλαϊτζίδη παίρνουν την μεγάλη απόφαση και αυτό που πριν 2 χρόνια ήταν απλά μεράκι και σχέδιο τώρα θα ήταν κάτι πολύ παραπάνω καθώς φτιάχνουν μαζί την εταιρεία Κτήμα Τέχνη Οίνου κι έκτοτε βαδίζουν μαζί σε ένα σταθερό δρόμο ποιότητας και γεύσης. Μηχανικοί και οι δύο στο επάγγελμα, ερωτευμένοι αθεράπευτα όμως με το κρασί. Το συγκεκριμένο κτήμα έχει την εξής κατασκευαστική «ιδιοτροπία»,  θα μπορούσαμε να πούμε λίγο αδόκιμα: βασίζεται σε δύο αντικρινούς κομψότατους πύργους οι οποίοι ανάμεσα τους έχουν…το δρόμο. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το οινοποιείο χωρίζεται σε δύο κομμάτια. Έπρεπε όμως με κάποιο τρόπο να ενωθούν και φυσικά αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει με γέφυρα. Πάρθηκε λοιπόν η μεγαλοφυής «κατασκευαστική» απόφαση να ενωθούν υπογείως. Αυτό συνέβη γιατί όταν το 1993 ο Γ. Παπαδόπουλος έφτιαχνε το μικρό κελάρι, δεν είχε ιδέα για τη γιγάντωση του εγχειρήματος και του οινοποιείου γενικότερα. Έτσι, όταν παρουσιάστηκε η ανάγκη για επέκταση παρουσιάστηκε ταυτόχρονα και το πρόβλημα του χώρου καθώς αυτός κάθε άλλο παρά επαρκής ήταν. Η λύση δόθηκε όταν βγήκε για πώληση το…απέναντι οικόπεδο και κάπου στο 2008 το κτήμα πήρε την τελική του μορφή με μια συνολική έκταση 2500τ.μ

Την ξενάγηση μας την έκανε ο Ακης Παπαδόπουλος, οινολόγος αλλά και γιος του Γιάννη Παπαδόπουλου, συνοδεία του πατέρα του. Πρώτα επισκεφτήκαμε τον εξωτερικό χώρο παραλαβής της πρώτης ύλης κατά την περίοδο του τρύγου. Όλα στέκουν σκόπιμα σε μια σειρά με στόχο να μην ταλαιπωρείται το σταφύλι και να φτάνει «ξεκούραστο» σε όλα τα στάδια της οινοποιητικής διαδικασίας (κορδέλα διαλογής, δεξαμενές, πιεστήρια κτλ). Όλα υπερσύγχρονα. Εντύπωση μας έκανε το KIT ψύξης το οποίο μπορεί να ρίξει τη θερμοκρασία στη σταφυλομάζα στους 10οC σε μόλις δύο λεπτά ενώ παράλληλα την προστατεύει από τις οξειδώσεις. Αυτό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο σε ευοξείδωτες ποικιλίες όπως είναι το Sauvignon blanc που είναι ευαίσθητες προζυμωτικά. Μιλήσαμε για τις ποικιλίες που καλλιεργούνται στο κτήμα. Αρχικά οι περισσότερες φυτεύσεις αφορούσαν ξένες ποικιλίες ενώ σταδιακά μπήκαν με επιτυχία στο παιχνίδι κι ελληνικές. Syrah, Merlot, Cabernet sauvignon, Sauvignon blanc και Chardonnay έχουν την πρωτοκαθεδρία ενώ ακολουθούν το Nebbiolo (που εμφιαλώνεται αποκλειστικά και μόνο σε εξαιρετικές χρονιές) και πειραματικά η Touriga nacional, μια ποικιλία για την οποία τρέφουν πολύ μεγάλη αγάπη παρ’ όλο που δεν έχει δώσει ακόμα τα καλύτερα αποτελέσματα, σύμφωνα πάντα με τον Γ. Παπαδόπουλο. Όσον αφορά στις ελληνικές, Aσύρτικο το δίχως άλλο, Mαλαγουζιά, Aγιωργίτικο και πειραματικά Λημνιώνα αν και ειδικά για την τελευταία είναι πολύ νωρίς να εξαχθούν συμπεράσματα καθώς τα κλήματα είναι πολύ νέα. Ειδικά για το Αγιωργίτικο (αν και δεν εμφιαλώνεται μεμονωμένα) αποτελεί σταθμό η χρονιά του 2008 όταν κι εμφιαλώθηκαν 1000 φιάλες μόνο και μόνο για φίλους.

Στη συνέχεια κινηθήκαμε στην αίθουσα που εκτυλίσσεται όλη η μαγεία, στην αίθουσα των δεξαμενών. Κάθετες ανοξείδωτες, οριζόντια πνευματικά πιεστήρια, ξύλινες δεξαμενές σε ένα περιβάλλον που το στήσιμο του προκαλεί το σεβασμό. Η καθαριότητα του χώρου είναι παροιμιώδης καθώς δεν υπάρχει χώρος να κρυφτεί το παραμικρό σκουπιδάκι. Κάθε δεξαμενή χρησιμοποιείται για ένα δικό της ρόλο, για μια «δική» της ποικιλία. Μα αυτό που πραγματικά τράβηξε την προσοχή όλων ήταν ότι κάθε δεξαμενή ήταν αριθμημένη και συνδεδεμένη σε έναν υπολογιστή με ένα ειδικό λογισμικό. Έτσι, ανά πάσα στιγμή βλέπεις την κατάσταση την οποία επικρατεί μέσα σε μια δεξαμενή και ανάλογα επεμβαίνεις τη στιγμή που πρέπει. Και για να ‘ναι πιο ακριβής η παρατήρηση το όλο σύστημα συνδέεται και με το κινητό. Τέλεια οργάνωση, με την τεχνολογία να υπηρετεί τον ανθρώπινο πόθο και το γνήσιο μεράκι.

Έπειτα, βαδίσαμε στο τούνελ που είναι από την κάτω μεριά του δρόμου κι ενώνει υπογείως τα δύο κτίρια. Χώρος μαγικός, με φοβερή αύρα κι ενέργεια. Ανάμεσα σε λαξευμένες πέτρες, αγιογραφίες χαμηλό φωτισμό και πίνακες ζωγραφικής απλώνεται ένα δίχτυ βαρελιών σε αυτό που σήμερα αποτελεί τον χώρο ωρίμασης.

Κοιτάζω τους «συνοδοιπόρους» μου. Όλοι έκπληκτοι με ανοιχτό το στόμα κοιτάνε αριστερά δεξιά, βγάζουν φωτογραφίες και ψιθυρίζουν μεταξύ τους σα να είναι σε ένα μουσείο με σπάνια έργα τέχνης… Όντως σε κάτι τέτοιο βρισκόμαστε χωρίς καμιά δόση υπερβολής. Τα καγκελόφρακτα ερμάρια πιο πέρα φυλάνε τις φιάλες οι οποίες παλαιώνουν σε εξαιρετικές συνθήκες μέχρι να βγουν στην αγορά.

Από εκεί οδηγούμαστε στο χώρο που αποτέλεσε το πρώτο κελάρι του Γ. Παπαδόπουλου. Πλέον φέρει την άτυπη ονομασία «αρχείο» καθώς εκεί φυλάσσονται κάποιες από τις πιο παλιές φιάλες τις οποίες έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει κάποιος σε μια επίσκεψη του στο Κτήμα. Η πρώτη εμφιάλωση έγινε το 1995 ενώ το πρώτο κρασί που βγήκε στην αγορά ήταν του 1996 . Ακούσαμε ωραίες και γλυκές ιστορίες για πειράματα τα πρώτα όμορφα χρόνια της άγνοιας και του πειραματισμού και γελάσαμε με αυτές. Αναλογίστηκα κοιτώντας αυτό το χώρο πώς από κάτι τόσο μικρό γεννήθηκε στο πέρασμα των χρόνων κάτι μεγάλο και για το μόνο που λυπήθηκα είναι ότι από τη σαστιμάρα μου αμέλησα να ρωτήσω τον κύριο Παπαδόπουλο πώς νιώθει πλέον μέσα σε αυτό το χώρο όταν πλέον ξέρει τι έχει δημιουργήσει και αν ποτέ το περίμενε… Δεν πειράζει. Την επόμενη φορά. Ούτε μιάμιση ώρα δεν είναι η Θεσσαλονίκη.

Τέλος πριν ανέβουμε ξανά επάνω περάσαμε από την αίθουσα με τα βραβεία τα οποία γέμιζαν τρεις τεράστιους πέτρινους τοίχους αλλά και από την αίθουσα της πρώτης γευσιγνωσίας η οποία περιλαμβάνει ένα επιβλητικό ξύλινο τραπέζι να στέκει ανάμεσα στους πίνακες του Ν. Καραμανώλη (οι ετικέτες των μεγάλων εμφιαλώσεων του ερυθρού κρασιού του κτήματος «Τέχνη Αλυπίας» είναι έργα ζωγραφικής του ίδιου ζωγράφου). Λόγω των οσμών της υγρασίας ο χώρος αυτός αποτελεί πλέον απλά μέρος της διακόσμησης αλλά η αρμονία του με το χώρο είναι αδιαμφισβήτητη ενώ αν είσαι ένα κλικ ερωτευμένος με το κρασί δεν μπορείς παρά να πλάσεις εκατοντάδες ιστορίες στο μυαλό σου για γευσιγνωσίες οι οποίες έλαβαν χώρα σε αυτό το μουσειακού στυλ τραπέζι. Περνάμε ξανά σε άλλη μια αίθουσα με βαρέλια κι έπειτα ανεβαίνουμε ξανά στο χώρο από όπου…ξεκινήσαμε. Λίγο πριν ανέβουμε τις ελικοειδείς σκάλες, γυρνάω λίγο το πρόσωπο μου ξανά προς το υπόγειο και παίρνω μια γερή ρουφηξιά από την μυρωδιά του χώρου και ανηφορίζω. Λίγα πράγματα συγκρίνονται με το άρωμα της υγρασίας του 85%!

Ήρθε η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Η γευστική δοκιμή όλων των κρασιών του Κτήματος. Γυαλισμένα ποτήρια, σημειωματάρια, πτυελοδοχεία όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ στη θέση τους. Μα τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη του εδώ; Δοκιμάσαμε όλες τις ετικέτες αλλά μας δόθηκε η ευκαιρία να κάνουμε και μία μίνι κάθετη του Ασύρτικου και πραγματικά μείναμε άφωνοι με το βάθος που μπορεί να έχει η ποικιλία κι εκτός Σαντορίνης (αν κι έχοντας σαφώς διαφορετικό ύφος). Στο τέλος της δοκιμής μετακινηθήκαμε στο διπλανό τραπέζι όπου μας παρατέθηκε ένα γεύμα έκπληξη από τους ιδιοκτήτες και μάλιστα σεφ ήταν το έτερο ήμισυ του Κτήματος, ο Γιάννης Καλαϊτζίδης που αποδείχτηκε στην πράξη ότι τα καταφέρνει εξίσου καλά και στην μαγειρική. Ή για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς τα καταφέρνει πάρα πολύ καλά. Κάθε σειρά πιάτων που σερβιρίζονταν, βρίσκονταν σε πλήρη αρμονία με τα κρασιά. Γλώσσες μοσχαρίσιες, σαλάτες, τηγανιά ψαρονέφρι, κότσια, και τόσα μα τόσα άλλα υπέροχα μαγειρεμένα. Συγκεκριμένα πιάτα για τα λευκά, συγκεκριμένα για τα ερυθρά και συγκεκριμένα για τα παλαιωμένα. Εκεί ζητήσαμε σαν χάρη από τον κ. Παπαδόπουλο να μας δώσει να δοκιμάσουμε την Τouriga nacional η οποία, όπως ισχυριζόταν, δεν έδωσε ακόμα καλά αποτελέσματα. Το αποτέλεσμα ήταν μη αναμενόμενο καθώς στο ποτήρι μας είχαμε ένα κρασί ισχυρό, στιβαρό με υπέροχη δομή, τανικό, με συμπυκωμένη μύτη μαύρου φρούτου και γλυκών μπαχαρικών. Υπέροχη. Επίσης μας έφεραν μέσα από το βαρέλι λίγο από το Nebbiolo του 2010 κάτι που ζήτησε ο έτερος συνδαιτυμόνας μας ο Νίκος ο Πανίδης… Εδώ δεν θα πω πολλά παρά μόνο μια μικρή συμβουλή. Με το που βγει στην αγορά σπεύσατε να το δοκιμάσετε. Ειλικρινά οι εντυπώσεις που άφησε ήταν οι καλύτερες γεμάτο κοφτερή οξύτητα, κομψότητα και υπέροχο κόκκινο φρούτο. Τέλος, δοκιμάσαμε ένα από τα ωραιότερα αποστάγματα που μας έχει δοθεί ποτέ η ευκαιρία να δοκιμάσουμε συνοδεία ενός γαλακτομπούρεκου. Δυστυχώς, το συγκεκριμένο δεν βγαίνει στην αγορά και μπορείτε να το δοκιμάσετε μόνο στο χώρο του οινοποιείου και όσο και αν πιέσαμε τον κ. Παπαδόπουλο δεν μας μαρτύρησε τα περί παρασκευής του καθώς ο αρωματικός του χαρακτήρας δεν είναι κάτι που ξεχνάς εύκολα.

Ειλικρινά δεν πήραμε χαμπάρι πώς πέρασε η ώρα και βράδιασε για τα καλά. Αφού γελάσαμε σαν παιδιά και σκάσαμε από το φαγητό, αποφασίσαμε να ξεθρονιάσουμε την αφεντιά μας και να πάρουμε δυστυχώς το δρόμο της επιστροφής. Κάναμε τα απαραίτητα ψώνια και πριν φύγουμε οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν. ΔΩΡΟ από τους ιδιοκτήτες μια ξύλινη κασετίνα με τις φιάλες του Κτήματος…για τον καθένα ξεχωριστά. Κοιτιόμασταν μεταξύ μας και προσπαθήσαμε να ξυπνήσουμε.

 Η φιλοξενία, ο επαγγελματισμός, το μεράκι και τα υπέροχα κρασιά βρίσκουν την απόλυτη ισορροπία τους σε αυτό τον τόπο που βολόδερνε ο Διόνυσος και η παρέα του τα μυθικά χρόνια. Σίγουρα, καταλάβαμε το γιατί ο σκανδαλιάρης θεός έδειχνε εδώ μια ιδιαίτερη προτίμηση. Εδώ το κρασί είναι πραγματικά τέχνη και μάλιστα τέχνη που έχει αστείρευτη έμπνευση και φιλοσοφία από πίσω της. Και να πώς ένα κτήμα μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει διττό ρόλο και πεπρωμένο. Να δημιουργεί κρασιά κοσμήματα και να μεταλαμπαδεύει μέσω αυτών και των ανθρώπων του τον πολιτισμό και την τέχνη…την Τέχνη του Οίνου.

Γευστική Δοκιμή

Σειρά “Τέχνη Αλυπίας”. Το όνομα Τέχνη Αλυπίας προέρχεται από ένα κείμενο του αρχαίου ποιητή Αλκαίου. Το ”α” στο αλυπίας είναι στερητικό οπότε τέχνη αλυπίας είναι η τέχνη του να διώχνεις τη λύπη μέσω του κρασιού. Βασίστηκε σε έναν αρχαίο μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο θεός Διόνυσος χάρισε το κρασί στους ανθρώπους ώστε να λησμονούν τη λύπη τους

DSC_0206

Όνομα: Τεχνη Αλυπίας Λευκό, Χρονιά: 2013, Ποικιλίες: Sauvignon blanc 80% – Ασύρτικο 20%, Κατηγορία: ΠΓΕ Δράμα, Αλκοόλ: 13%

Χρώμα πρασινοκίτρινο. Στην μύτη κυριαρχεί το Sauvignon blanc με αρώματα εσπεριδοειδών (λεμόνι, γκρέιπφουτ) και πράσινες νότες φυτικότητας (γρασίδι). Στο στόμα είναι ελαφρύ με το ασύρτικο να  συμβάλλει στην τραγανή οξύτητα με ωραία φρεσκάδα. Μέτρια επίγευση λεμονιού, γκρέιπφρουτ και ροδάκινου.

DSC_0201

Όνομα: Τεχνη Αλυπίας Μαλαγουζιά, Χρονιά: 2013, Ποικιλίες: Μαλαγουζιά, Κατηγορία: ΠΓΕ Μαλεδονία, Αλκοόλ: 12,5%

Η τρίτη χρονιά που εμφιαλώνεται η συγκεκριμένη ετικέτα. Χρώμα πρασινοκίτρινο. Μύτη άγουρων εσπεριδοειδών (λάιμ, γκρέιπφρουτ), αρκετά ανθική και με νότες πυρηνόκαρπων φρούτων (λευκόσαρκο ροδάκινο). Ελαφρύ σώμα, μέτρια οξύτητα με βοτανικά στοιχεία (τσάι) στο στόμα, ροδάκινο και αχλάδι. Μέτρια επίγευση

DSC_0202

Όνομα: Τεχνη Αλυπίας Ροζέ, Χρονιά: 2013, Ποικιλίες: Syrah, Merlot, Sangiovese, Nebbiolo, Cabernet Sauvignon. Κατηγορία: ΠΓΕ Δράμα, Αλκοόλ: 13,5%

Χρώμα ροζέ τριανταφυλλί. Γλυκιά μύτη με φρουτώδη αρώματα φράουλας, κερασιού και τριαντάφυλλου. Μέτριο σώμα, μέτρια οξύτητα και φραουλένια μέτρια επίγευση.

20140227_215714

Όνομα: Τεχνη Αλυπίας Ερυθρός, Χρονιά: 2010, Ποικιλίες: Cabernet Sauvignon, Αγιωργίτικο, Merlot,  Κατηγορία: ΠΓΕ Δράμα, Αλκοόλ: 13,5%

Χρώμα βαθύ πορφυρό με ρουμπινί ανταύγειες. Μύτη καθαρή, νεαρή με ωραία συμπύκνωση. Μαύρα φρούτα (δαμάσκηνο), κόκκινα (κεράσι), ίχνη βοτανικότητας και βρεγμένου χώματος. Μαύρο πιπέρι και αρώματα δρυός (βανίλια) στο τέλος. Στόμα μέτριο, με υψηλές τανίνες που σαφώς θέλουν το χρόνο τους. Μέτρια οξύτητα με γλυκό μαύρο φρούτο στόμα (δαμάσκηνο) και  νότες βοτανικότητας.

Το όνομα Ήδυσμα δρυός προέρχεται από το ”ηδύς” που σημαίνει γλυκός-εύγευστος και το δρυός που αναφέρεται στα δρύινα βαρέλια που ωριμάζει το κρασί. Έτσι το όνομα συνολικά αναφέρεται στην ευχάριστη γεύση του κρασιού που παλαίωσε σε δρύινα βαρέλια.

Κάθετη Ασύρτικου

DSC_0200

Χρονιά: 2012, Αλκοόλ: 13,5%

Χρώμα κίτρινο με χρυσές ανταύγειες. Μύτη καθαρή με αρώματα εσπεριδοειδών (πορτοκάλι), πυρηνόκαρπων φρούτων (ροδάκινο, αχλάδι), δενδρολίβανου και γλυκά αρώματα δρυός. Η παραμονή στο βαρέλι με τις οινολάσπες για περίπου 5 μήνες έχει δώσει στο κρασί πλούσιο σώμα κι υψηλή οξύτητα στο στόμα. Αρώματα εσπεριδοειδών, ροδάκινου και άγουρου πεπονιού στο στόμα, όπως και ίχνη βοτανικότητας (βασιλικός). Το αλκοόλ είναι ωραία δεμένο με το υπόλοιπο σώμα

DSC_0217

Χρονιά 2011, Αλκοόλ: 13,5%

Χρώμα χρυσό. Στην μύτη το φρούτο είναι πιο συμπυκνωμένο από τη χρονιά του 2012. Αρώματα πορτοκαλιού, ώριμου ροδάκινου και ακακίας. Το στόμα είναι και αυτό πιο μεστό με υψηλή οξύτητα, αρώματα εσπεριδοειδών (λεμονόφλουδες) και μπόλικο πιπέρι (λόγω της χρήσης περισσότερου αμερικάνικου βαρελιού κατά 70%).

DSC_0211

Χρονιά 2010, Αλκοόλ: 13%

Είναι η χρονιά που έγινε ο πιο όψιμος τρύγος (12 Σεπτέμβρη) ενώ ήταν και αρκετά βροχερή. Η ζύμωση έγινε και σε δεξαμενή και σε βαρέλι. Χρώμα χρυσό. Μύτη με αρώματα μελιού, βουτύρου, γλυκού μοσχολέμονου και τσουρεκιού για τελείωμα. Πιο τυπικό σε μύτη και σε στόμα. Γεμάτο σώμα, υψηλή οξύτητα με μακρά επίγευση μοσχολέμονου και γλυκού πορτοκαλιού.

DSC_0215

Χρονιά 2007, Αλκοόλ: 14%

Εδώ έχουμε τον πιο πρώιμο τρύγο από τις άλλες χρονιές (22 Αυγούστου). Η ζύμωση έγινε μόνο σε δεξαμενή. Χρώμα χρυσό με κεχριμπαρί ανταύγειες. Το αλκοόλ είναι υψηλότερο στην μύτη και αποτυπώνεται στην μύτη. Γλυκά αρώματα μελιού ώριμων τροπικών φρούτων και ανανά. Ωμά αμύγδαλα, καραμέλα και καμμένη ζάχαρη. Πολύ γεμάτο σώμα, υψηλή οξύτητα και αρώματα από πεύκο και γλυκό νεραντζάκι.

DSC_0223

Χρονιά 2003, Αλκοόλ: 13,5%

Την χρονιά αυτή η αλκοολική ζύμωση άρχισε και τελείωσε στο βαρέλι. Χρώμα χρυσό με κεχριμπαρί ανταύγειες. Φοβερά πολύπλοκη μύτη γλυκών εσπεριδοειδών, βουτύρου, ξηρών καρπών (φουντούκι), μαύρης ζάχαρης, μελιού και αποξηραμένων φρούτων. Τρομερή συμπύκνωση αρωμάτων. Πλούσιο σώμα, υψηλότατη οξύτητα. Αρώματα γλυκού πορτοκαλιού, μελιού και ξηρών καρπών

DSC_0103

Όνομα: Ήδυσμα Δρυός Chardonnay, Χρονιά: 2012, Ποικιλίες: Chardonnay, Κατηγορία: ΠΓΕ Δράμα, Αλκοόλ: 13,5%

Χρώμα κίτρινο με χρυσαφί ανταύγειες. Μύτη καθαρή, τυπική με ώριμα εσπεριδοειδή (πορτοκάλι) κι εξωτικά φρούτα (ανανάς) όπως και αρώματα δρυός (βανίλια). Η εξάμηνη παραμονή στο βαρέλι και στο στόμα έχουν προσδώσει ωραία λιπαρότητα και όγκο στο στόμα. Μέτριο σώμα, μέτρια οξύτητα με αρώματα εσπεριδοειδών και κάποιες πράσινες νότες. Μέτρια επίγευση.

DSC_0205

Όνομα: Ήδυσμα Δρυός Syrah, Χρονιά: 2009, Ποικιλίες: Syrah, Κατηγορία: ΠΓΕ Δράμα, Αλκοόλ: 14%

Χρώμα πορφυρό με ρουμπινί ανταύγειες. Μύτη εξελισσόμενη, με μάυρη σοκολάτα και μαύρο πιπέρι, μύρτιλα, δέρμα, ωραίο μαύρο φρούτο (κεράσι, μάυρο μούρο), νότες φυτικότητας και αποξηραμένου δαμάσκηνου. Στο στόμα είναι πλούσιο με υψηλή οξύτητα, στρόγγυλες τανίνες ενώ δένει πολύ ωραία τα φρούτα. Μάυρα και κόκκινα φρούτα στην επίγευση όπως και μαυροπίπερο.

DSC_0210

Όνομα: Ήδυσμα Δρυός Merlot, Χρονιά: 2009, Ποικιλίες: Merlot, Κατηγορία: ΠΓΕ Δράμα, Αλκοόλ: 14,5%

Χρώμα καθαρό ρουμπινί. Στην μύτη ώριμο μαύρο φρούτο (δαμάσκηνο), συνδυασμός από γλυκόπικρα εξωτικά μπαχαρικά (κουρκουμάς), κόκκινη πιπεριά, μαυροπίπερο και ξύσμα από μολύβι. Γεμάτο σώμα, υψηλές αλλά πιπεράτες τανίνες, μέτρια οξύτητα και ωραίο μαύρο φρούτο στην επίγευση.

Ειδικές εμφιαλώσεις

20140227_215309

Όνομα: Nebbio, Χρονιά: 2005, Ποικιλίες: Nebbiolo, Κατηγορία: ΠΓΕ Μακεδονία, Αλκοόλ: 13%

Το συγκεκριμένο εμφιαλώνεται μόνο σε συγκεκριμένες χρονιές όταν αποφασιστεί ότι εκείνη η χρονιά έχει πιάσει τα επιθυμητά ποιοτικά standard. Κομψότατο κρασί με χρώμα μέτριο ρουμπινί με κεραμιδί ανταύγειες. Κόκκινα φρούτα στην μύτη (κεράσι, φράουλα), ρόδι, ελιά και κράνο. Γεμάτο σώμα ενώ η παραμονή 4 ετών σε βαρέλια έχει μαλακώσει αρκετά τις τανίνες. Υψηλή οξύτητα με κόκκινα φρούτα (φράουλα, κεράσι) στο στόμα και μακρά επίγευση.

Περισσότερες πληροφορίες στο καλοστημένο site του Κτήματος “Τέχνη Οίνου”:

http://www.wineart.gr/

και στο αντίστοιχο γκρουπάκι του facebook:

https://www.facebook.com/wine.artestate?fref=ts