Βραδυανο Wild Fermentation 2012, Οινοποιειο Βρυνιωτη

Vrinioti Vradyano Wine Geeks ex

Vrinioti Vradyano Wine Geeks 1

Όνομα: Βραδυανό Wild Fermentation

Εσοδεία: 2012

Παραγωγός: Οινοποιείο Βρυνιώτη

Περιοχή: Βόρεια Εύβοια

Κατηγορία: ΠΓΕ Εύβοια

Χρώμα: Ερυθρό

Ποικιλίες: Βραδυανό 100%

Abv: 14,8%

Τιμή: 28€

Vrinioti Vradyano Wine Geeks 2

Σε όποιο λεξικό και αν αναζητήσεις τη σημασία της λέξης «σπάνιος» θα σου βγάλει δυο το πολύ τρεις βασικές ερμηνείες: δυσεύρετος, εξαιρετικά λίγος σε ποσότητα και… πολύτιμος. Το «Βραδυανό Wild Fermentation 2012» του Οινοποιείου Βρυνιώτη συμπυκνώνει μέσα του και τις τρεις παραπάνω ερμηνείες.

Το Οινοποιείο Βρυνιώτη ιδρύθηκε το 2002 και βρίσκεται στα Γιάλτρα Αιδηψού σε ένα πανέμορφο σημείο με θέα που σου κόβει την ανάσα. Ο αμπελώνας βιολογικής καλλιέργειας έχει έκταση περίπου 45 στρέμματα και βρίσκεται ανάμεσα στα Γιάλτρα Αιδηψού και στο Όρος Τελέθριο στη Β. Εύβοια.

Το βραδυανό είναι μια σπάνια ποικιλία της Στερεάς Ελλάδας και κυρίως της Εύβοιας,  η οποία σχεδόν εξαφανίστηκε από το χάρτη το 1955, όταν και εμφανίστηκε η φυλλοξήρα στο νησί. Οι προσπάθειες αναβίωσής του έχουν ξεκινήσει από το Οινοποιείο Βρυνιώτη στη βόρεια Εύβοια. Τόσο καιρό μπορούσαμε να το βρούμε μόνο σε χαρμάνια με άλλες ερυθρές ποικιλίες (κυρίως syrah), ωστόσο με μεγάλη χαρά δοκιμάσαμε το πρώτο μονοποικιλιακό δείγμα, το οποίο μάλιστα ακολουθεί τα μονοπάτια του syrah, δηλαδή της οινοποίησης με τη χρήση γηγενών ζυμών, ούτως ώστε να αναδειχθεί η πιο καθαρή έκφραση της ποικιλίας. Το κρασί παρέμεινε ένα χρόνο μέσα σε γαλλικά δρύινα βαρέλια των 225lt και άλλα δύο μέσα στη φιάλη ενώ έδωσε μόλις 289 φιάλες (!)

Κρασί με χαρακτήρα, ιδιαίτερο, ξεχωριστό είναι ένα κρασί που σίγουρα σου αποτυπώνεται στη μνήμη για τη σπανιότητά του και με τις τρεις έννοιες: δυσεύρετο, εξαιρετικά λίγο σε ποσότητα και… πολύτιμο.

Το χρώμα του είναι λαμπερό, μέτριο ρουμπινί.

Στη μύτη αρχικά είναι αρκετά κλειστό, αλλά ήδη σου δίνει την εντύπωση ότι θα δοκιμάσεις κάτι ποιοτικό και ίσως ιδιαίτερο. Έπειτα από καλό αερισμό η μύτη παραμένει έντονη, με ένα πανέρι από «δροσερά» κόκκινα φρούτα (κεράσι, βατόμουρο, βύσσινο), αποξηραμένα φρούτα (cranberry), βοτανικές νότες (τσάι, φασκόμηλο) και φυσικά τις χαρακτηριστικές νότες από βανίλια, κανέλα και πιπέρι που οφείλονται στο μαεστρικά χρησιμοποιημένο βαρέλι, το οποίο απλά συμπληρώνει ιδανικά το φρούτο και δεν το σκεπάζει. Ίσα ίσα στο τέλος, παρατηρείται και μια ελαφριά νύξη από δέρμα.

Στο στόμα, εμφανίζεται με μέτριο σώμα, εντυπωσιακά υψηλή οξύτητα, δεμένη όμως στον κορμό του κρασιού και όχι παράταιρη και μέτριες, βελούδινες τανίνες που βαδίζουν πλάι πλάι με την οξύτητα και το φρούτο. Το αλκοόλ του είναι υψηλό, ωστόσο δεν ενοχλεί καθόλου, μιας και οξύτητα και φρούτο φέρνουν την απαραίτητη ισορροπία. Αρωματικά τα κόκκινα φρούτα (κεράσι και βατόμουρο) κάνουν εμφανή την παρουσία τους και συμπληρώνονται από κάποιες βοτανικές νότες και γλυκά μπαχαρικά. Η επίγευση είναι μακρά και το πολύ ωραίο είναι ότι βλέπεις την οξύτητα παρέα με το «δροσερό» κόκκινο φρούτο.

Συμπερασματικά. Ομολογώ ότι όταν ξεκίνησα να γράφω για το κρασί (μην φανταστείτε ότι έχω τίποτα δεκαετίες στην πλάτη μου) ήμουν πάρα πολύ ενθουσιασμένος με τις «γηγενείς» ποικιλίες και αυτό, γιατί κουβαλάν μέσα τους ένα κομμάτι της ιστορίας του τόπου μας και παράλληλα ψηλαφούν με ρομαντισμό και νοσταλγία μια μοναδική πτυχή της Ελλάδας. Ωστόσο, όπως διαπίστωσα πρόσφατα σε ένα φιλικό τραπέζι, όχι μόνο εγώ, αλλά και οι υπόλοιποι φίλοι έχουν γίνει εξαιρετικά δύσπιστοι με κάποιες γηγενείς σπάνιες ποικιλίες. Αυτό συμβαίνει γιατί, καλώς ή κακώς, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι από το μωσαϊκό των εκατοντάδων ελληνικών, αυτόχθονων ποικιλιών δεν μπορούν με τίποτα να δίνουν όλες μεγάλα ή ακόμα και τεράστια κρασιά. Σίγουρα κάποιες δίνουν ήδη εξαιρετικά αποτελέσματα (λημνιώνα, κυδωνίτσα, μαύρο καλαβρυτινό, μούχταρο κτλ), αλλά εκ των πραγμάτων κάποιες είναι Ferrari, ενώ κάποιες άλλες… fiat bravo (τέτοιο οδηγάω κιόλας). Φυσικά, εδώ έχουν βάλει το χέρι τους και κάποιοι Έλληνες οινοποιοί που με το ζόρι με το καλό να κάνουν το μαυροπούλι… κύκνο με τη γνωστή φράση «το δικό μου κρασί το κάνω με μεράκι και γι’ αυτό είναι το καλύτερο». Λυπάμαι, όμως δεν είναι καθόλου έτσι.

Σε αυτή την περίπτωση δεν ανήκει το βραδυανό, τουλάχιστον σε αυτό το δείγμα που δοκιμάσαμε με έκπληξη από το Οινοποιείο Βρυνιώτη. Κρασί με χαρακτήρα, ιδιαίτερο, ξεχωριστό είναι ένα κρασί που σίγουρα σου αποτυπώνεται στη μνήμη τόσο για τα αρμονικά γευστικά του χαρακτηριστικά όσο και για τη σπανιότητά του και με τις τρεις έννοιες: δυσεύρετο, εξαιρετικά λίγο σε ποσότητα και… πολύτιμο. Αν τώρα σε όλα αυτά προσθέσουμε και την υπερπροσπάθεια των ανθρώπων της οικογένειας να διασώσουν μια ξεχασμένη ποικιλία, χωρίς ποιοτικά εχέγγυα, τότε θα καταλάβετε γιατί λάτρεψα αυτό το κρασί. Και για τα οργανοληπτικά του χαρακτηριστικά, αλλά και γι’ αυτό που μου αρέσει πολύ πίσω από ένα κρασί. Το story telling.  Εξαιρετικής ποιότητας με το μόνο του πρόβλημα… τη σπανιότητά του.

Εις το επανιδείν Wine Geeks